Friday, 31 August 2012

Haarutopie

Gisteren ging ik voor de eerste keer in m'n leven naar de kapper. Het was een spontane ingeving waar maar één nacht over geslapen is (normaal heb ik ettelijke nachten en slaapuren nodig om zulke levensbelangrijke beslissingen te nemen).

Nu moet je weten dat ik al jaren droom van Kroes-Cruz haar (lees misschien dit om beter te kunnen volgen). Helaas heb ik die hoop - voor de zoveelste keer - opgegeven. Of anders bekeken: ik heb eindelijk toegegeven dat Kroes-Cruz haar voor mij een utopie is. Wist je dat m'n haar na vier jaar haast ongeknipt te zijn geweest, en dus permanent te hebben kunnen groeien, nog steeds niet echt "lang" genoemd kon worden? Het leek (nu, en ook al ettelijke keren hiervoor) op een bepaalde lengte gewoon niet meer verder te willen.

Daarom besliste ik om er de schaar in te laten zetten -  door een professionele kapper. Echt gerust was ik er niet in hoor: nogal wat mensen klagen over hun coiffeur - die lijkt het haar altijd te kort te knippen en nooit zoals de klant het wil. Zeker omdat ik een snit wilde - nl. die van Cameron Diaz in The Holiday - was ik op het ergste voorbereid. Het is zo'n kapsel waarbij het haar vooraan iets langer is dan achteraan, om zo volume te creëren - en dat volgens mij ook grandioos kan mislukken. Het dvd-doosje van de film had ik uit veiligheid meegenomen om duidelijk te maken wat voor coupé ik op het oog had.

Et voilà: la coupe de cheveux désirée
Dat het resultaat van de knipbeurt niet identiek zou zijn aan Cameron's kapsel wist ik op voorhand, maar ik wist (en weet) ook dat de actrice (net als mij) niet voorzien is van Kroes-Cruz haar. Verre van eigenlijk. Daarom was ik zeker dat haar kapsel uit The Holiday geen utopie is voor mij. En daar ben ik alleen maar zekerder van als ik in de spiegel kijk en vaststel dat ik met een heel gelijkaardig "haartooi" rondloop.


source pic: http://www.google.be/imgres?imgurl=http://happysparkle.files.wordpress.com/2011/12/cameron-diaz-dressy.jpg&imgrefurl=http://stylepint.com/2011/12/14/the-holiday-cameron-diaz-fashion/&usg=__rjX_sqC-dsBq7QwnDXzJYAbKOeQ=&h=600&w=400&sz=43&hl=en&start=1&zoom=1&tbnid=QYFuWxOVxS74YM:&tbnh=135&tbnw=90&ei=lw1BUOKsEKKy0QWc9oD4Cg&prev=/search%3Fq%3Dcameron%2Bdiaz%2Bthe%2Bholiday%26um%3D1%26hl%3Den%26client%3Dsafari%26sa%3DN%26rls%3Den%26tbm%3Disch&um=1&itbs=1

Monday, 27 August 2012

Monday bloes

Die van mij was een effen, wit T-shirt met boothals van Petit Bateau. Kwestie van de werkweek niet met "blues" te moeten beginnen.

Saturday, 25 August 2012

voeten in bloemetjes

Sommige dagen wil ik m'n voeten in de bloemetjes zetten. Niet door in gras te stappen of met een pedicure-sessie, maar met schoeisel voorzien van bloemen. Helaas heeft dat soort "in de bloemetjes zetten" niets te maken met voetverwennerij en kriebelend gras tussen de tenen. Integendeel, het gaat gepaard met puur lijden: hoe mooi de bloemschoenen ook zijn, het zijn marteltuigen die m'n tenen samendrukken en een schokgolf van pijn veroorzaken bij iedere stap die ik zet. 



Het probleem is dat ik soms het esthetische boven comfort plaats (het oog wil ook wat, niet?). Toch heb ik geleerd uit m'n fouten (i.e. uren met prachtige martelschoenen aan m'n voeten lopen (strompelen eigenlijk) en enorm afzien) en ben ik de afgelopen jaren slim op zoek gegaan naar nieuwe schoenen. Helaas kan ik het af en toe niet laten om "wolf-in-schapenvacht-schoenen" te kopen en te dragen. Als daar zijn deze paren bebloemde schoenen, die ik haast nooit draag. Doe ik het wel dan weet ik snel weer waarom ze 364 van de 365 dagen per jaar in de kast blijven staan. 


Ik zou m'n voeten wel wat vaker in de bloemetjes willen zetten (letterlijk én figuurlijk). Met deze laarzen die ik in Italië zag, moet dat wel lukken. Mooi, bebloemd en comfortabel. Een reden misschien om snel nog eens terug te gaan naar daar? 


Tuesday, 21 August 2012

Alsof het nog niet warm genoeg was

Ergens op den buiten ligt een klein paradijsje, ideaal voor bosfeestjes en kampvuren. Dit laatste zelfs als het kwik tot ver boven de dertig graden klimt, zoals het afgelopen weekend. De gelegenheid was een asado (i.e. een Argentijnse barbecue) bij een achternonkel (of iets van die aard). Ik ben verzot op dat soort "grilfeesten", hoewel ik zelf geen vleeseter ben: het gaat mij gewoon om de sfeer en gezelligheid die het vuur geeft. De warmte die ermee gepaard gaat had dit weekend wel weg mogen blijven.




Friday, 17 August 2012

More My Vintage

Tada: nog zo'n oud kledingstuk dat jaren ongedragen in de kast heeft rondgeslingerd (lees hier meer over dit soort vintage). Vooral op dagen als deze, als de zon heeeel hard schijnt en de temperaturen hoog oplopen, wordt het al eens uit de kast gehaald. 



Op zich is het maar een saai kleed: een recht model met een bootachtige hals. Een ceintuur geeft er wat meer vorm aan, de stof fleur (als in kleur en als in bloemengehalte).

Monday, 13 August 2012

Chapeau, Leonard Cohen

Zondag was een mijlpaal in m'n leven: het openluchtconcert van Leonard Cohen op het Sint-Pietersplein in Gent. Het zal je waarschijnlijk niet ontgaan zijn (de kranten stonden er vol van het afgelopen weekend) dat de nieuwe wereldtournee van de Canadese artiest daar toen van start ging. 



Zo'n vier maanden geleden had ik de tickets besteld: restte me niets dan (ongeduldig en nieuwsgierig) afwachten tot het zover was. Ik was er op voorhand al van overtuigd dat het een spetterend concert ging zijn, maar toch was het verrassend goed en veel beter dan ik had verwacht.

Wat setting en styling betreft, gold één regel: less is more. Dat houdt in: Leonard in maatpak met hoedje op samen met de achtergrondzangeressen en "the band", eveneens in deftig pak op een podium met enkel het hoogstnoodzakelijke om een super show te geven (i.e. de zanger en z'n entourage, hun instrumenten, geluidsinstallaties en witte, wapperende gordijnen). Voor muziek en performance gold Leonard is more. Meer dan goed, meer dan het beste, meer dan welke andere artiest dan ook (dat vind ik althans). Zowel nieuwe songs (uit Old Ideas) als oudere nummers (o.a. uit Ten New Songs) werden opgevoerd. 

Hoe het er precies aan toe ging? Een "old lazy bastard living in a suit", zoals Leonard Cohen zichzelf spottend omschrijft in Coming Home, huppelt het podium op en af, zingt tot hij er - letterlijk - bij neervalt om nadien weer op te staan en gewoon verder te gaan. 

Tijdens het optreden bedankte de zanger z'n entourage meermaals met een beleefd en respectvol "hoedje-af-gebaar", dat werd aangesterkt met luid applaus van het publiek. (Dat kon overigens op hetzelfde dankgebaar rekenen na ieder nummer.)

Ik kan je verzekeren: had ik gisteren een hoedje op gehad, dan had ik het mijne zeker afgenomen voor de zanger (en z'n mede-artiesten natuurlijk). De rest van de toeschouwers ook, denk ik, gezien de tal van staande ovaties die de artiesten kregen. Rond vijf voor middernacht sloot Leonard Cohen het concert af - na een stuk of drie à vier bisrondes. Niet omdat hij erbij was neergevallen hoor, maar gewoon omdat er een "curfew" was ingesteld. 


voor meer info: 
http://www.leonardcohen.com/us/home
http://www.leonardcoheningent.be/nl/default.asp

Friday, 10 August 2012

Back to blogging



Back from Italy, which means back to blogging.

What I did? A lot of reading, eating and being lazy. (What else are holidays for, right?)


"unmissable" accessories

these boots are made for walking
(unfortunately not made to be bought by me)


ties everywhere

favourite flowers ever
how to navigate on the lake?
that's right, by boat

when in Italy,
live some French romances
by reading books

card games in the park
in this park, that is