Monday, 31 December 2012

A wish a day

will clear the way 
for a joyful new year

De 365 allerbeste wensen!


Met al de ontvangen wensen
kan het nieuwe jaar
voor vriendlief en mij
 niet meer stuk.

Friday, 28 December 2012

Over

Kerstmis is voorbij. Een paar dagen later al word ik overvallen door een gevoel van weemoed en begin ik stiekem te dromen van de volgende kerst. Dat kan natuurlijk maar één ding betekenen: het was goed, de kerstdagen anno 2012. Van lekker eten (in overvloed aanwezig), een overload aan superleuke pakjes, 200% quality time en niets dan gezelligheid: het was een kerst met alles erop en eraan.

Mogelijk volgt er nog meer geblog om jullie mee te laten genieten van deze topdagen. Aanschouw hier alvast het resultaat van twee dagen feesten en cadeautjes opendoen.



Monday, 24 December 2012

A sparkling Christmas

 especially with earrings that "spark up" Christmas


Anyway, a very merry (sparkling) Christmas!

Wednesday, 19 December 2012

plofklaar

Et voilà ...

selfmade kussens

Dit is ook wat me soms belet te bloggen: 
kussens (i.e. hoezen) maken om de zetel nog meer plofklaar te maken.
Wat dan weer handig is met tien dagen vakantie in het vizier.

Sunday, 16 December 2012

the blues

Niet als in depressiefachtige gemoedstoestand, maar als in het ongelooflijk ruime aanbod aan "blauwen" dat er bestaat. 


Dit viel me op bij het uitkiezen van de gepaste kousenbroek voor m'n kerstoutfit. Die bestaat uit een rok, bedrukt met (kerst)bloemen, en een rode trui. Omdat dito kousen een clownachtig effect zouden kunnen hebben (of hebben, want ik ben er zeker van) werd de zoektocht ingezet naar een blauw paar. Met een lapje stof in de hand begaf ik me gisteren richting Inno in Antwerpen. In de bleu business van de kousenbroeken vond ik uiteindelijk (na lang zoeken - zo lang dat ik er haast de blues van kreeg - en met hulp van een lieve verkoopster) een "royal blue" paar collants tussen een hele hoop navy en electric blue exemplaren. 

P.S. De rok is nog steeds niet volledig af: mogelijk wordt het wachten op een foto tot na kerst.

Monday, 10 December 2012

Oh sparrenboom

Dag (en dank u) Sinterklaasje, welkom Christmas tree!

Jawel, er staat een kerstboom (-pje, om precies te zijn*) in het salon. Een dag na de doortocht van de goede Sint hebben vriendlief en ik er een gekocht. Een berg pakjes had ik al liggen en onder de kerstboom komen ze optimaal tot hun recht - beter dan opgestapeld in een hoekje alleszins. Leuke boomversiering is er misschien onvoldoende, maar de 100 warm-witte ledlichtjes doen hun werk en zorgen voor de nodige portie gezelligheid.


Christmas is nu echt all around!
*Het ding is amper zeventig centimeter hoog: de cadeautjesberg steekt er bijna bovenuit.

Thursday, 6 December 2012

Ooh!

Sinterklaas is geweest. Het afgelopen jaar zijn we (vriendlief en ik) blijkbaar toch een beetje braaf geweest gezien de "buit" die we vanochtend aan de schoorsteen vonden.

i.e. veeeel chocolade, een ringetje (voor mij) en tondeuze (voor vriendlief)


Een Sintcadeau zal er blijkbaar altijd voor iedereen zijn, dus. :)


P.S. Wegens een technisch probleem kunnen momenteel geen foto's worden weergegeven hier - work in progress. Ik hoop dat het blogmankement snel wordt opgelost!

Saturday, 1 December 2012

it's all in a day

1 december 2012, een zaterdag om u tegen te zeggen. Gevuld met van alles, over van alles.

Ten eerste: Wereld Aids dag vandaag (over de strijd tegen één van de vreselijkste virussen ooit)

Ten tweede: begin advent (vanaf vandaag tot aan Kerstmis (25 december) iedere dag een pakje uit de stocking nemen en aan het "adventbord" hangen) =>zie hiernaast

Ten derde: more X-mas shopping (cette fois-ci avec la soeur aînée et sa petite fille)




P.S. Dat laatste in het Frans omdat het mooier klinkt dan in het Nederlands: "deze keer met mijn oudste zus en haar dochtertje".

Monday, 26 November 2012

the L-street

Longchamp rugzak (mine) & Delvaux Brilliant (not mine ... yet?)


Van Louis Vuitton en Longchamp tot Nathan, Lancel en tal van andere handtassenmerken: wie zoekt die vindt een it-bag in de Antwerpse Leopoldstraat. En ook daarbuiten want om de hoek, in de Huidevettersstraat, ligt de winkel van Nobody. Schuin daarover, waar de Huidevetters- en Schuttershofstraat elkaar kruisen, is een Gucciwinkel gevestigd. In die laatste straat verkoopt Hermès haar Birkins en het Belgische Delvaux Brillianten en andere modellen.

Enfin, de Leopoldstraat in Antwerpen is het Mekka voor handtasfetisjisten zoals ik. Zowat alle grote merken liggen er op ultrakorte wandelafstand van elkaar. Dat het mijn favoriete straat is van ’t stad behoeft dan ook geen uitleg, denk ik.

L-Love

Echte fan ben ik van Louis Vuitton en Longchamp. Hoewel ik van beide al een paar mooie modellen in de kast heb staan, is mijn verlanglijstje (nog steeds) eindeloos lang. Korter zal het er (voorlopig) zeker niet op worden, want momenteel blijft het (noodgedwongen weliswaar) bij window shopping. Tenzij er een sponsor opduikt om mijn "L-fonds" te steunen, natuurlijk.

Wednesday, 21 November 2012

Oef

Een zucht van opluchting liet ik bij het ontdekken van "the inspired room", een interieurdecoratie blog. Net zoals ik blijkt de blogster in kwestie geobsedeerd door kerstmis en interieurdecoratie. Zelf ben ik al een paar weken bezig met en aan het nadenken over hoe ik de woonst en mezelf Christmaslicious zal maken "this holiday season".

already dreaming of a white (and Tiffany blue) Christmas
enchanting windows bij Tiffany's @ New York

Wat ik reeds gedaan heb:

  • winterschaal gemaakt met dennenappels en glazen (kerst)bollen
  • winterengel uit de kast gehaald en op de schoorsteen gezet
  • sterren van kussens in elkaar geflanst
  • deel van "this holiday season" outfit gekozen (en gemaakt!).


Wat ik nog moet doen:

  • diezelfde outfit finaliseren
  • nog meer sterrenkussens maken
  • kerstboom in huis halen
  • die boom versieren
  • brooddeegfiguurtjes maken om dat te kunnen doen
  • X-mas stockings maken
  • diezelfde sokken vullen met cadeautjes
  • en dus ook pakjes, pakjes en nog eens pakjes zoeken (i.e. Christmas shopping!!!).

source pic: https://www.facebook.com/Tiffany?ref=ts&fref=ts

Saturday, 17 November 2012

Feitelijke vraag

Feiten zijn wat ze zijn, onveranderlijk. Desondanks roepen ze bij mij vaak tal van vragen op.

Dromen van een Zwitsal-zacht perzikhuidje ...
Zo vraag ik me momenteel af:

Waarom wordt een zacht baby-, perzikhuidje "later" een appelsienhuid?
Waarom gaf ik vorige week geen voorrang aan rechts tijdens het "praktijkexamen"?
(Waarom ik m'n rijbewijs niet behaalde moet ik me - logischerwijs - niet afvragen.)
Waarom maakt een gebrek aan koffie 's morgens me slecht gezind?
Waarom geldt hetzelfde voor de afwezigheid van een stukje chocola?

Kortom: waarom zijn feiten wat ze zijn?

Wednesday, 14 November 2012

Oh! my city bike


Fietsers palmen de straten van Antwerpen in. Van bak- en koersfietsen tot vélokes, Nederlandse fietsen en tandems, je ziet ze in de stad allemaal.

Bij de handigheid ervan stel ik me soms wel vragen. Hoe rij je bijvoorbeeld met een bakfiets door een eenrichtingsstraat waar je tegenliggers kruist? Of over (te) smalle fietspaden? En kan je met de ontzettend populaire (retro)koersfietsen over kasseiwegen bobbelen zonder dat de smalle bandjes in de voegen blijven steken? (Om maar te zwijgen over tramsporen waar je in de stad soms op, over en tussen moet fietsen.) Tenslotte: op welke manier je vlot met een tandem door de city cruist, kan iemand dat zeggen? In smalle steegjes scherpe bochten nemen, in drukke straten vlot door de massa fietsen: gaat dat überhaupt met zo’n dubbele fiets?

Sceptische ik, denk ik dan: ieder zijn ding. Of de rode stadsfietsen waarvan ik gebruik maak wel handig zijn vragen anderen zich mogelijk ook af. Eigenlijk ben ik al blij dat zoveel mensen de auto aan de kant laten staan en kiezen voor de vlo.

P.S. Dat een tandem echt niet handig is, zie je in dit leuke campagnefilmpje van Longchamp. De fiets wordt uiteindelijk aan de kant gezet voor een ander alternatief vervoermiddel. 


uit "Oh! my bike"

Sunday, 11 November 2012

Bloghinder wegens naaiwerkzaamheden



Zie hier: allemaal stofjes, om leuke dingen van te maken met de naaimachine die ik kreeg voor m’n verjaardag. Zo’n vijf maanden heeft dat ding haast ongebruikt in de kast gestaan. Een week geleden kwam daar verandering in met een naailes bij de alleskunnende moeder. In naaien is ze dan ook specialiste: van patronen tekenen tot het uitwerken van creaties (gaande van kledingstukken als rokken, broeken, hemden en jassen tot gordijnen en zetelovertrekken): she does it all

Ik helaas nog niet, maar wat nog niet is kan nog komen. Een eerste stap in die richting was stof kiezen. Stof voor een rok, want dat zou mijn eerste creatie worden. Het leek mij het eenvoudigste om te maken maar dat bleek toch niet het geval. (Vooral niet voor iemand met twee linkerhanden.)

Het patroon overtekenen en de stof knippen ging nog vlot; het aaneenstikken van de “onderdelen” was een ander paar mouwen. Gelukkig was daar weer die alleskunnende moeder om het stikken in goede banen (rechte naden, eigenlijk) te leiden. Kwestie van een draagbare rok te bekomen aan het eind van de dag.

Na een dag werken was m’n garderobe ook effectief bijna een rok rijker. Wat ons (want, ja: ook hier zal la madre weer ingeschakeld worden) nu nog rest is de afwerking: omzomen, voeringstof bevestigen en een ritssluiting plaatsen. Dat ik dit niet zelf doe snap je zeker wel: het zijn dan ook dingen voor pro’s met een linker- en rechterhand. Iets wat je van mij overigens (nog) niet kan zeggen. Tijdens m’n eerste naailes liep ik namelijk wat “blessures” op: een paar vingerprikken, waaronder twee door blokkering onder de naald van de machine (auw!). Bij één prik belandde de naald zelfs in m’n nagelrand (dubbele auw, dus).

Enfin, om het naaien beter onder de knie te krijgen waag ik me de komende weken aan wat kussens en kerstzakjes. Hoe dat verloopt lees je later. Tenminste, als m’n vingers niet nog meer doorprikt worden tijdens de naaiwerkzaamheden, want dat zou wel wat bloghinder kunnen veroorzaken. (Omdat typen met vingerwonden nu eenmaal niet zo vlot gaat.)

Thursday, 8 November 2012

De werkelijkheid te boven

Ik hou van surrealisme. Dali en Magritte zijn m'n favorieten wat beeldende kunsten betreft. In de literatuur is dat de Franse auteur Marc Levy omdat z'n boeken steeds een bovenwerkelijke waarheid lijken te tonen. 

Ook het Franse Longchamp kiest voor surrealisme met dit filmpje. Dat zij op nummer één staan in m'n modetop hoeft dan ook niet te verbazen.



Sunday, 4 November 2012

De tijd vliegt.


Een kleine constatatie na vier dagen weekend die - je raadt het al - voorbij zijn gevlogen. Vele plannen waren gemaakt voor dit weekend. Ook bloggen stond op de agenda, maar uiteindelijk is het nu zondagavond en blijkt er niet veel van in huis te zijn gekomen. Over de plannen die wel werden uitgevoerd volgt de komende week mogelijk verslag. 

Tuesday, 30 October 2012

Horror en pompoenen

Waarom pompoenen op “All Hallows’ Eve” alomtegenwoordig zijn, werd me gisteren duidelijk: er soep van maken is namelijk een horrorverhaal op zich. Hoewel Halloween pas morgenavond plaatsvindt, speelde zich in mijn keuken gisteren dus al een horrorverhaal af.


Pompoenen werden met een hakmes te lijf gegaan en gescalpeerd (met een wortelschiller) om daarna van hun draderige en pitrijke inhoud te worden beroofd. Alsof de hersenen uit iemands hoofd werden gelepeld. Degene die dit alles moest uitvoeren was ... me: kokkin van dienst. Het was zo eng dat er tranen achter m’n oogleden opwelden. (Mogelijke echte oorzaak hiervan was  het ontpellen en fijnhakken van de uien die de soep extra smaak moeten geven.)

 

Toen ik een ultragrote kookpot (geleend van m’n zus) op het kookvuur zette en even later de uien en twee fijngehakte teentjes look in verhitte en sissende olijfolie smeet, voelde ik me als een heks die een of andere toverdrank aan het brouwen was. Hierna was de horror gelukkig wel over zijn hoogtepunt heen: het enige dat me nog restte was de overige groenten (pompoen en wortelen) en even later ook drie liter bouillon aan het mengsel toevoegen. Na twee uur hakken en snijden had ik pas (en eindelijk) het gevoel dat ik “gewoon een soepje aan het maken was”.

 
P.S. 1 Dat het om een soeppot gaat waarvan een dozijn personen moet kunnen eten maakte het er niet eenvoudiger op, want de hoeveelheid van het recept waarop ik me baseerde (ik heb een aantal dingen anders gedaan dan daarin werd vermeld) kon ik dus verdrievoudigen. Het basisrecept is terug te vinden op ah.nl/allerhande (thema herfst).

P.S.2 Bij deze ook een steunbetuiging aan alle Amerikanen die met de doortocht van Sandy een nog veel engere en meer dramatische pre-Halloween hebben meegemaakt.



Tuesday, 23 October 2012

Geknipt kapsel

Mijn haar is niet langer lang (zie hier). Hoewel ik altijd dacht dat kort minder mogelijkheden biedt - de keuze tussen vast of los en opgestoken, een vlecht, knot of paardenstaart bestaat immers niet meer - zijn er nog tal van opties.

Mijn top drie van het moment:

kort met een "wave" zoals Daria Werbowy op de cover van Vogue;

Daria Werbowy (Vogue)


Keira Knightley's korte coupe - stijl of lichtjes golvend;


Keira Knightley



last but not least (overigens pas voor als het haar terug wat langer is dan kort) Penelope Cruz's lange bob met pony.
Penelope Cruz
Over geknipte kapsels gesproken!

Saturday, 20 October 2012

De gedroomde uniformjas





Een “navy blue” exemplaar (uiteraard, het gaat hier over uniformen) dat zowel stijlvol als comfortabel is, dat tegen regen kan en bescherming biedt tegen (vries)kou. It’s mine. Tot zo’n zeven jaar geleden was het m’n droomjas: in het secundair onderwijs was ik namelijk verplicht een uniform te dragen.


Uniform blues

De jas die ik daar versleten heb was een afdankertje van een van m’n oudere zussen. Hij was veel te sportief en onelegant naar m’n zin. Te blauw ook (blauwe broek, blauwe trui - met walgelijke snit en al even walgelijk embleem - en dito sous-pull tijdens de wintermaanden: dat is nu eenmaal te veel van het goede). Kortom, het uniform gaf me de blues. Niet alleen op bleu Mondays overigens want ik droeg het elke weekdag en die jas maakte de situatie er dus niet beter op. Eigenlijk was het een ski-jas (van het merk – je gelooft het nooit hoe “origineel” – Mont Blanc) die de zus in kwestie had moeten verslijten.

Hoe die lelijke jas dan op mijn schouders terechtgekomen is? Op m’n dertiende kreeg ik een (toen) prachtige “michelinjas”* van het merk “Oliver Scott” (toen een immens populair merk bij jongeren). De jas was gevuld met pluimpjes, wat hem heel warm maakte maar tegelijk ook zeer fragiel. Bij het wassen moest je namelijk een tennisbal mee in de wasmachine steken zodat de pluimpjes niet aaneen zouden klitten. Dat bleek toch niet zo’n effectieve methode want de jas kwam toch als een pluimbal uit de was. Bye bye coole jas, (verplichte) welkom aan de lelijke ski-jas die m’n zus zelf niet wilde aandoen en die m’n moeder niet ongedragen in de kast wilde laten hangen. Enfin, uiteindelijk heb ik er vijf of zes jaar mee rondgelopen, dik tegen mijn zin.

dik oké, de dikke voering
Freedom

Groot was (logischerwijs) de euforie op m’n achttiende toen ik naar de hogeschool ging en niet langer uniform hoefde te dragen. Ik zwoer marineblauw af (voor eeuwig, dacht ik toen) en kocht mezelf een zwarte, elegante, geklede jas. Twee jaar later schafte ik me een dik, kakigroen, parka-achtig exemplaar aan. Nog eens twee jaar later werd de collectie aangevuld met een beige trenchcoat.

Die groene – de meest gedragen van de drie, omdat hij het warmste is – was aan vervanging toe. Na zes winters was de ritssluiting half losgekomen, de split achteraan aan het doorscheuren en zaten er halve gaten in de stof. Een vervanger vinden bleek niet zo eenvoudig te zijn: een betaalbaar exemplaar, in die zin dat de prijs de looks en kwaliteit van het kledingstuk verantwoordt, leek onvindbaar.

van het merk "Sesun", bij Your in Antwerpen

Uiteindelijk viel mijn oog op deze (zie hierboven) gedroomde uniformjas. De jas waarvoor ik m’n eigen eed (will never wear navy bleu again) heb verbroken. Misschien was nostalgie m’n drijfveer; een zekere heimwee naar m’n studententijd en het bijhorende luilekkerleven. Of misschien heb ik ingezien dat marineblauw echt mooi is. Te mooi om ongedragen in de winkel te laten hangen, vooral als het gaat om een blauwe jas die mooi en warm is én voorzien van de perfecte snit. 

* i.e. Die lijkt op de mascotte van het bandenmerk Michelin: een jas met banden, dus.

Monday, 15 October 2012

Bridget Jones in mijn keuken


Vorige week kwam een van m’n allerbeste vriendinnen met haar vriendlief op bezoek. Chef-kok van dienst was ... me.

Het menu dat ik had samengesteld: een doodnormale aperitief (incl. 1,5l cava) gevolgd door vol-au-vent en als afsluiters een “machtige chocomousse” en “gekarameliseerde appeltaart”. Klassiekers dus, maar daarom bestond er niet minder risico op mislukken en keuken klungelen. Bij een vol-au-vent, bijvoorbeeld, kan de saus gaan schiften en een chocomousse kan dan weer een chocosteen worden die zwaar op de maag komt te liggen.


Toch konden deze gevaren me niet tegenhouden evenmin als het feit dat de vriendin in kwestie een keukenprinses is (als in super goede kokkin en als in prinsessen uiterlijk). Ik wilde nu laten zien dat ik ook een lekker potje kan koken. En zo geschiedde: op een vrijdagavond (vorige week meer bepaald) ging ik achter het fornuis staan om te kokkerellen.

Ik voelde me zo’n beetje als Bridget Jones in haar eerste film (Bridget Jones’s Diary). Zoals in de scènes waarin ze een diner bereidt voor vrienden. De scènes waarin ze de soepgroenten letterlijk samenbindt met een blauw touwtje. De scènes ook waarin haar keuken een stort wordt en zo onoverzichtelijk dat je er niets meer terugvindt. (En de vloer zo glad wordt (dat zie je niet in de film, maar dat denk ik er bij omdat dat bij mij wel het geval was) van kookvuiligheid dat je er haast op uitschuift.)


Gelukkig stoppen de gelijkenissen met Bridget bij die keukenklunzigheid. Haar dramatische liefdesleven, onwinbare strijd tegen de weegschaal en vreemde onderbroeken lijken in het niets op m’n eigen situatie. Ook het resultaat van m’n kokkerellen was iets beter dan het hare waardoor “mijn” gasten geen lange tanden hoefden op te zetten aan tafel. Ik kon immers een smeuïge vol-au-vent als hoofdgerecht opdienen (in plaats van de blauwe soep en  groene brei bij Bridget). Dat te saus iets te weinig gekruid was zou ik liever niet vermelden, maar kom: schiften en vreemde kleuren bleven achterwege. De chocomousse was helaas een chocobaksteen die het bezoek zwaar op de maag is gevallen, maar de smaak zat wel goed. Dat geldt trouwens ook voor de gekarameliseerde appeltaart, want die was – al zeg ik het zelf – om je vingers bij af te likken. Eind (al bij) al goed, dus!

Thursday, 11 October 2012

Creepy Autumn?

Na een weekend met een echte zondag die z'n naam dan ook alle eer aandeed, besefte ik maandagochtend dat het echt herfst is. Koud dat het was, tot bibberens toe. M'n baretje prijkte op m'n korte haar, suede handschoenen bedekten m'n handen en winterschoenen (die ik voor de "gelegenheid" - koud weer, dus - uit de kast had gehaald) zorgden voor warme voeten.

Hoewel ik de zomer ga missen, brengt de herfst ook leuke dingen met zich mee. Neem nu in huis: onaangenaam weer buiten (i.e. koud, wind, regen ...) geeft immers zin om het binnen extra gezellig te maken. Bijvoorbeeld door hier en daar wat meubels te verplaatsen, kaarsjes aan te steken en leuke plaids over zetels en stoelen te hangen. Zomerdecoratie maakt hierbij logischerwijs stilaan plaats voor meer winters getinte spullen.

zoals dennenappels en noten in een mooie schaal
Lees- en filmweekenden dienen zich ook aan evenals overdosissen koffie, thee en warme melk met een druppeltje honing en vleugje kaneel om me hierbij warm te houden. Zo slecht nog niet, denk ik dan, (creepy) autumn creeping in.

Monday, 8 October 2012

Mmm

Een zee van chocolade.


Een kleine zee weliswaar die mogelijk één van de komende dagen al leeggegeten zal zijn.

Wednesday, 3 October 2012

Verboden toegang



Voilà, het verdict van het rijexamen (poging één van ???): een gevaar op de weg dat een wagen niet weet te bedienen. De baan kan ik dus beter niet meer met de wagen op gaan.

Je zou voor minder echt minder dan geen zin krijgen in een "herkansing". Doe bij dat resultaat nog eens het klimaatprobleem bij en berichten over hoe schandalig vaak mensen de auto nemen voor schandalig korte afstanden en het is duidelijk. Ik kan het rijbewijs beter achterwege laten en de baan enkel met de fiets of te voet op gaan.

Sunday, 30 September 2012

Koffiekransje

Het espressoapparaat heeft het begeven. Om toch de nodige (ochtend)dosis cafeïne te krijgen, staat er nu deze Italiaanse "Moka Express" in de keuken. Na jaren koffie schenken met een enkele druk op de knop is dit dus back to basics.



Deze koffiebewaardoos van Albert Heijn (ik ben intussen gezwicht voor de Nederlandse keten) straalt al even veel authenticiteit uit als het koffiepotje. De ouderwetsheid van het potje en de doos geeft mij zin in koffiekransjes. Nu alleen nog lekkere versgebakken koekjes en het is klaar.

Friday, 28 September 2012

Pffff


Het maakt het er niet gemakkelijker op, ecologisch rijden. Een diepe zucht is dan ook het enige wat ik te zeggen heb op rijlessen, -examens en -bewijzen. 

P.s. Dinsdag staat mijn eerste poging (i.e. rijexamen) op het programma.

Tuesday, 25 September 2012

Respect

Nieuwe earthkeepers. Een hakschoen gemaakt met respect voor het milieu en het welzijn van m'n voeten, dat dwingt respect af.

P.S. Lees ook ditdit en dit voor meer "earthkeeping".

  


Thursday, 20 September 2012

Eftel(d)ing

Afgelopen zaterdag ging ik naar de Efteling. Het was jaren geleden (vijftien om precies te zijn) en hoewel de magie me nu iets minder leek dan op m'n tiende, bleef het park toch betoveren(d). 


Ik was er niet alleen om attracties te beklimmen en vast te stellen dat sprookjes echt bestaan, maar ook om een kindertrauma te verwerken. Het zit zo: we waren met vijf kinderen thuis en bij een Eftelingbezoek zat een "Eftelding" er niet in (zo noemen ze de souvenirs die je in het park kan kopen). Dat heb ik altijd jammer gevonden, want ik heb naast leuke herinneringen ook graag tastbare souvenirs (I'm a material girl, in feite). Van de Efteling had ik dat laatste helaas nog niet.

Als volwassene zag en greep ik vorige week dan maar m'n kans om met dit gemis komaf te maken en een paar van m'n zuurverdiende centen te spenderen aan een "Eftelding". Een paar gezellige Efteling-elf sloffen meer bepaald.



Toegegeven: het belgerinkel bij iedere voetbeweging die ik maak werkt me op de zenuwen. Maar tijdens gezellige winteravondjes "in de sofa" - die nu voor de deur staan - mogen de "sloefjes" m'n voeten wel warm houden. 

Thursday, 13 September 2012

window shopping

A collaboration of Louis Vuitton and the Japanese artist Yayoi Kusama. I think the result is surreal when it comes to the shopping windows. The collection is kind of excentric. My favourite pieces from this "project" are the red dotted Papillon bag and the little pumpkin clutch.







more info: www.louisvuitton.com