Saturday, 26 November 2011

In stroomversnelling

Mijn leven in stroomversnelling. Een andere omschrijving heb ik er niet voor. Wat ik hiermee bedoel: de ene mijlpaal volgt momenteel de andere op. Dat is allemaal heel leuk en spannend, maar gaat ook met de nodige stress gepaard. Voor ik die nader verklaar (nu of in een volgende post), leg ik best eerst uit wat die "levensbelangrijke momenten" zijn geweest.

Om te beginnen moeten we even terug in de tijd voor een relaas van de feiten, terug naar afgelopen zomer.

We zijn begin juni 2011: op een of andere wonderbaarlijke wijze slaag ik erin om mijn thesis (een document van zo'n 500 pagina's) af te ronden en op tijd in te leveren. Een maand spannend afwachten dient zich aan, want pas begin juli zal ik weten of ik geslaagd ben. Om de tijd te vullen begin ik in het wilde weg te solliciteren en werk ik nog wat in de Inno. Eind juni volgen een aantal sollicitatiegesprekken elkaar (in één week tijd) op - onder andere één een paar uur na de thesisverdediging. Bij dat gesprek heb ik een vrij positief gevoel: ik mag testen afleggen, om te zien of ik de job echt waard ben. Hoeray Hoeray; ik heb hoop en vervul de taken. In tussentijd hoor ik dat ik geslaagd ben voor mijn thesis en examens, en mag ik naar de proclamatie om een (voorlopig) diploma in ontvangst te nemen. (= Mijlpaal 1)

Een paar dagen later, een mail in de e-postbus: het bedrijf waarvoor ik de testen aflegde, vraagt of ik op tweede gesprek wil komen. Mijn geluk kan niet op, maar ik probeer met beide voeten op de grond te blijven en niet te vroeg te juichen. (Kwestie van een te grote teleurstelling bij een Njiet te vermijden.)

Ik ga naar dat tweede gesprek, dat me nog meer hoop geeft dan dat eerste gesprek. Ik krijg te horen dat de kans groot is dat ik kan beginnen. Ondertussen zijn we al in de tweede helft van juli aanbeland: mijn laatste dagen als Boss-vrouwtje gaan in ... (Hoewel ik dat toen nog niet wist - was nog niet zeker van de job - want ik kon daar blijven werken tot ik een vaste job had.) Ik vertrek bijna op vakantie ... Twee dagen voor vertrek komt het verlossende telefoontje: I've got the job! (= Mijlpaal 2) Mijn vakantie kan niet meer stuk: ik trek er met Lief een week op uit, naar het (niet zo) verre Comomeer en geniet er van zalig zonnig zomerweer. Nog even relaxen dus alvorens mijn carrière als copywriter te beginnen, want vier dagen na de terugkeer is het al zover. Ik ga nog snel het contract tekenen en dan ben ik echt klaar voor de grote stap: van studentenleven naar het leven van de 'werkende mens'. (The rest of my life, het echte leven, enz.) Het is ondertussen begin augustus.

Ik begin te werken en even lijkt de rust (wat mijlpalen betreft althans) teruggekeerd. Een paar weken maar, want dan besef ik hoe vermoeiend het leven van een werkende mens kan zijn (ondanks het feit dat ik een hele dag op een stoel mag zitten). Zeker als je er zo'n twaalf uur voor van huis bent, waarvan drie uur verspild wordt aan het openbaar vervoer. Al snel beslissen we (Lief en ik) om zo snel mogelijk Hotel Mama te verlaten en het op eigen houtje te gaan doen - voorzien in levensonderhoud enzovoort. Niet veel later vinden we een potentieel onderdak, via een collega. We gaan de woonst keuren, beslissen om het appartement te nemen (intussen zijn we al oktober) en een paar weken later stappen wij bij de huisbaas buiten met een ondertekend huurcontract in de hand.

Dat is nu ongeveer, mijlpaal drie: het staat officieel vast dat we gaan samenwonen en we kunnen dus beginnen zoeken naar meubels (en onze zuurverdiende spaarcenten spenderen).

Vorige week kochten we 'ons' eerste meubel: een tweedehands salontafeltje. Het afgelopen weekend vonden we een mooie tafel en een paar stoelen.  Morgen zetten we de zoektocht voort, want het meubellijstje is nog eindeloos lang.

En wat de volgende mijlpaal zal zijn? God mag het weten. Als het van mij afhangt, duurt het nog eventjes voor die zich aandient. Toch zeker tot ik volledig gesetteld ben: opdat ik wel gezet, in alle rust en in een mooi appartement het volgende 'levensbelangrijk' moment op me af mag zien komen.

No comments:

Post a Comment