Sunday, 4 September 2011

Vier op een rij

Ik ben geobsedeerd door Louis Vuitton, als sinds ik een jaar of tien was. Op mijn twintigste, tien jaar later, kocht ik eindelijk een eerste exemplaar (Papillon 30, Toile Monogram), bij mezelf eeuwig zwerend dat het 'the one and only' zou zijn voor de rest van mijn leven.


Noé, Toile Monogram
Ha ha ha, hoe naïef kan een mens (lees LouisVuittonholic) zijn?! Hoe kan je het nu bij één Louis Vuitton houden? Geloof mij, eens je er één hebt, wil je er steeds meer en meer. De tassen zijn als een ziekte, als een virus dat zich in je portemonnaie nestelt. (En dat je bijgevolg (letterlijk) duur komt te staan.)  Anderhalf jaar na die eerste aankoop kocht ik dan ook een tweede exemplaar: de Alma (Toile Damier Ebène), nog een klassieker waar ik al een decennium van droomde. De reden van aankoop: ik wilde slijtage van de Papillon vermijden. (Niet dat ik mezelf iets wijsmaakte, maar natuurlijk was dat niet de ultieme reden, dat was drang naar afwisseling en dagelijks Louis Vuitton gebruik.)

Lockit, Toile Monogram

Maar het is wel een feit: er bestaat degelijk gevaar voor slijtage en verlelijking. De Toile Monogram is afgewerkt met licht, onbehandeld leder dat snel verkleurt en dat na veel gebruik echt vuil kan worden. De Toile Damier Ebène is afgewerkt met donker, behandeld leder dat minder snel vuil wordt, maar waar snel krassen op komen als het ergens tegen/over/op schuurt. Uit angst dat ook dit exemplaar (te snel) zou verslijten, zag ik mezelf een jaar later nogmaals genoodzaakt om me nog een exemplaar aan te schaffen.


Deze keer was de twijfel groot, wat het 'te kiezen model' betrof althans. Dit in tegenstelling tot bij de twee vorige aankopen. Nu, in eerste instantie bestond die twijfel NIET. Ik wist zeer goed welk model ik wilde - de rugzak Montsouris in Toile Monogram -, maar helaas bleek die niet meer verkrijgbaar. Ik bezocht de winkel een paar keer, mailde zelfs naar Louis Vuitton Frankrijk, maar het haalde niets uit. De Montsouris was (en is) gewoon niet meer eerstehands te koop. Misschien is de rugzak tweedehands nog te vinden, maar gezien ik geen vintage fan ben, heb ik over die droom van een rugzak noodgedwongen een kruis mogen zetten. Dit kwam als een klap en de twijfel was even groot als de teleurstelling. Het duurde dan ook een tijd voor ik besliste welk ander model ik wilde. De opties waren nu: Noé, Thames en Lockit. Uiteindelijk koos ik voor de Thames. In november 2010, na lang wachten (a.g.v. schandalig stoktekort bij Louis Vuitton), had ik eindelijk dat nieuwe exemplaar in mijn handen.

Alma, Toile Monogram

Ondanks het afwegen van de voor- en nadelen en een rationele beslissing, blijkt nu dat ik toen toch een 'foute' Louis Vuitton koos. Het model ligt, of beter gezegd hangt me niet zo goed (hangt o.w.v.: het is een model dat je over de schouder draagt). Daarbij komt nog dat ik nu 3 Louis Vuittons op een rij heb terwijl vier op een rij toch veel logischer zou zijn. En ik stel ook vast dat die zogenaamd 'langverwachte' Thames door dagdagelijks gebruik toch wel erg veel slijtage vertoont.



Saumur, Toile Monogram
Je kan het al raden, niet? Ik zie me nu nogmaals genoodzaakt om me nog een Louis Vuitton aan te schaffen. Ik ben er nog niet helemaal uit welke: de Noé, Lockit, Alma of Saumur (Toile Monogram)? In de nabije toekomst verwacht ik ook andere grote kosten (meubels, huur...) dus ik heb nog tijd om goed na te denken voor ik beslis. Bovendien is geduld een mooie deugd: misschien - als ik lang genoeg kan wachten - houd ik me in tot de Montsouris terug op de markt komt (hoewel ik betwijfel of dat ooit zal gebeuren). Maar als dat het geval zou zijn, dan zal de beslissing snel genomen zijn!


No comments:

Post a Comment