Tuesday, 19 July 2011

Time flies by

Time flies by, letterlijk met deze hanger om de hals...

Zes jaar geleden, ik was achttien en net volwassen verklaard, stond ik voor een moeilijke keuze: een studierichting kiezen. Niet iets dat je op één twee drie beslist, want de keuze is vrij bepalend voor de rest van je leven. Als volwassene zou je zo'n keuze moeten kunnen maken, dacht ik. Helaas bleek ik (toen nog) niet volwassen, want ik kon niet kiezen... Zo'n waaier van mogelijkheden en ik had nog geen idee van wat ik nu precies wilde doen "later" (nu dus).

Uiteindelijk schreef ik me in voor de opleiding Journalistiek aan Plantijn (A'pen) - een volledig onberedeneerde keuze. Ik was vastberaden om er volledig voor te gaan, maar ik had al snel door dat journalistiek niet mijn ding was. Ik worstelde me het eerste jaar door, slaagde en als vanzelfsprekend begon ik aan het tweede jaar. Dat was helser dan hels: geklungel met video- en radiomontage, wanhopige zoektochten naar mogelijke "geïnterviewden", ... Ik geraakte toch met de hakken over de sloot en eindelijk kon ik - "eindelijk" dacht ik toen, het leek een eeuwigheid te hebben geduurd - naar het laatste jaar. Ik opteerde voor printmedia: ik had genoeg gesukkeld met video- en radiomontage en het geschreven woord beviel me gewoon beter dan het gesproken. Het derde jaar was mijn sabatjaar: het leek of ik niets moest doen, het jaar vloog voorbij... En plots was het drie jaar later, stond ik daar op een proclamatie met een diploma in de hand. Als prille eenentwintiger voelde ik me nog niet klaar om de arbeidsmarkt te veroveren - het feit dat ik een diploma op zak had in een branche die mij niet honderd procent lag, heeft daar mogelijk mee te maken. Ik besloot daarom wat bij te studeren; iets met talen en met schrijven. Vertaler leek me dan de meest logische keuze. En zo geschiedde: september 2008, het moment dat de economische crisis toesloeg, zat ik - al een geluk, want als journalist had ik toen zeker geen werk gevonden - terug op de schoolbanken.

Drie lange jaren lagen voor me - het leek me een eeuwigheid, hoewel de drie voorgaande waren voorbijgevlogen. Drie jaar om vaardigheden te verwerven die ik voor de droomjob - ik had er toen wel een idee van - wel nodig zou hebben. Dat "bijstuderen" was een hele uitdaging, want de lat lag deze keer veel hoger dan tijdens het Journalistiek tijdperk. En zeker na dat sabatjaar ervoer ik een ware cultuurschok: van een gelukzalig en lui studentenleven, belandde ik in een wereld waar wel wat van me werd verwacht. Het resultaat: veel schoolwerken, weinig slapen en zelfs sociale isolatie. En hoewel ik bedolven werd onder een paar Mount Everests schoolwerk en ik meer dan eens in tijdsnood zat, ging de tijd soms toch iets te traag voorbij. Vooral tijdens de maanden januari en juni hoopte ik dat de klok een marathonnetje zou inzetten.
Het eerste jaar was heel zwaar- mede door de cultuurschok-, het tweede jaar viel te overleven. Het derde jaar echter - tegen alle verwachtingen in - was één om in te sterven, één dat meermaals niet te overleven leek: sociale isolatie door schoolwerken, permanent slaaptekort, en dat met een oververhitte hersenpan en computer tot gevolg. Enfin: mijn hele leven stond de afgelopen tien maanden onder hoogspanning, en die tien maanden gingen soms tergend langzaam voorbij.

Hoewel, toen ik twee weken terug weer op een proclamatie stond, de Master Vertalen in de hand, drong het weer tot me door: de afgelopen zes jaar - incl. de afgelopen tien maanden - zijn voorbij gevlogen, en daarmee ook mijn studententijdperk. Momenteel ben ik er nog niet echt rauwig om dat ik student-af ben (zie ook Gradday) en soms is het dan ook goed dat de tijd vliegt. Soms echter ook niet: twee weken vakantie liggen voor mij, inclusief een tripje naar Como, dagjes van uitslapen en platte rust. Hopelijk tikt de klok de komende weken toch een beetje trager dan de afgelopen zes jaar.

No comments:

Post a Comment