Sunday, 13 February 2011

Dood voor het leven

Life begins at fourty. Dat hoorde ik van een collega een paar dagen geleden... Zij had de grens van de veertig al overschreden, ik heb nog 17 jaar te gaan.
Nu riep haar statement een vraag op bij mij: ben ik nu dood? Zijn mijn tot dusver beleefde "levensjaren" eigenlijk jaren van dood geweest, met andere woorden heb ik tot dusver nog niet geleefd? Ingewikkeld en food for thought lijkt mij.

In eerste instantie vond ik de gedachte  aan wat de collega daar zei maar vreemd, een beetje eng ook. Maar als je verder, en logisch, nadenkt, dan is het ook een goed teken, een geruststelling. Als ik effectief nog niet tot leven gekomen ben, en mijn afgelopen zogenaamde levensjaren eigenlijk dood was (en dat nog steeds ben), en als ik pas zal beginnen leven binnen zo'n zes- à zeventien jaar, dan valt dood zijn- wat ik in mijn zogenaamde leven tot dusver dus heb gedaan- best mee. Ik veronderstel dat ik nu in een tussenstadium zit, ergens al wel uit de buik maar nog niet in het leven of zo? (De collega verklaarde zich niet nader en ik heb niet doorgevraagd over wat je voor je veertigste bent.)

Door te aanvaarden wat de collega daar zei, ziet de toekomst er rooskleuriger uit. Ik bedoel: ik heb het gevoel dat ik nu (en ook in mijn afgelopen jaren), voor mijn veertigste dus, al aan het leven ben en dat gevoel zal vanaf mijn veertigste alleen maar beter worden. Bovendien is er geen reden voor 'verouderingsangst',  tot je dertigerjaren zou je er eigenlijk naar kunnen uitkijken: het beste moet immers nog komen (na je veertigste dus).

En ook nog: als wat die collega daar vertelde echt waar is, dan is er geen reden meer voor doodsangst (letterlijk dan) want dood ben je voor je veertigste ook en toegegeven: I like it, dat dood zijn. Zoals reeds gezegd: ik heb het gevoel dat ik al aan het leven ben.

Life begins at fourty... Je doet er mee wat je wilt, maar ik vind dat idee van dood voor het leven een interessante levensbeschouwing, of is het nu beschouwing van de dood?

1 comment: