Thursday, 24 February 2011

Finding Nemo

Two weeks ago, I went to the Zoo with my Sister and her gang (toddler-girl and baby-boy).
The picture below was taken in the Aquarium-building (the part of the Zoo that I like best), I found Nemo in there. Do you see him too?
I have to admit: You have to look very carefully.

Sunday, 20 February 2011

Roodkleurig leven

Een paar maanden geleden legde ik uit hoe zalig het studentenleven wel niet is.
Dezer dagen zou ik die woorden het liefst terug willen nemen. Momenteel ziet mijn leven er nogal roodkleurig uit: student zijn staat momenteel gelijk aan leven in de hel, en de komende vier maanden zal daar geen verandering in komen.

In dat bericht een paar maanden geleden, vermeldde ik examens en dat student zijn dan minder leuk is. Wel, de examens zijn voorbij maar deze keer is er geen verlossing gekomen, er is geen baksteen van mijn maag gevallen sinds drie weken geleden (toen had ik mijn laatste examen). In tegendeel, het stressgehalte blijft maar stijgen: een thesis smeekt om nog meer aandacht zodat die op tijd afgegeven kan worden. (Het geroep houdt me zelfs uit mijn slaap!) Er zijn ook nog wat papertjes die geschreven moeten worden... voorlopig zijn dat enkel blanko papiervellen- de lege worddocumenten staan al wel op de harde schijf (kwestie van het geweten te sussen). Naast al dat gepaper, is er heel wat lees- en vertaalwerk dat moet worden uitgevoerd.
En dan- buiten school- is er nog le Boyfriend die ik af en toe toch een beetje aandacht wil geven en pak ik af en toe ook graag wat poen. Friends (niet de serie, wel de real life exemplaren) laat ik bijgevolg noodgedwongen te lang in de kou staan... Ook voor slapen blijft er haast geen tijd over en quality time is helemaal uit den boze.

Eerst geloofde ik er nog in, dacht ik dat het allemaal nog zou meevallen: ik heb immers maximum 14 uur les per week, in geconcentreerde blokken dan nog (anderhalve dag volle bak les, rest van de week 'vrij'). Tijd zat om al dat werk (zie hoger) deftig uit te voeren. Maar wat blijkt nu? Dat werk is een onbeklimbare berg geworden- en ik heb het zich geeneens laten opstapelen! Hoe zou dat ook kunnen, het tweede semester is amper vijf dagen jong.

Naast al dat schoolwerk, ambieer- even corrigeren ambieerde- ik om in juni mijn praktisch rijexamen af te leggen (zie dolle rit). De kans dat ik daarin zal slagen is echter uiterst miniem- niet enkel vanwege het tijdgebrek-, want na vier oefensessies slaag ik er nog steeds niet in om de auto deftig vooruit te laten rijden.

Enfin, nog vier maanden in de hel en daarna... - wel ze zeggen dat de studententijd de schoonsten tijd van uw leven is... Please tell me that it isn't so, - en dat daarna, als ik mijn 'echte' carrière begin, het leven er niet langer rood- maar wel iet of wat rooskleurig uit mag zien.

Sunday, 13 February 2011

Dood voor het leven

Life begins at fourty. Dat hoorde ik van een collega een paar dagen geleden... Zij had de grens van de veertig al overschreden, ik heb nog 17 jaar te gaan.
Nu riep haar statement een vraag op bij mij: ben ik nu dood? Zijn mijn tot dusver beleefde "levensjaren" eigenlijk jaren van dood geweest, met andere woorden heb ik tot dusver nog niet geleefd? Ingewikkeld en food for thought lijkt mij.

In eerste instantie vond ik de gedachte  aan wat de collega daar zei maar vreemd, een beetje eng ook. Maar als je verder, en logisch, nadenkt, dan is het ook een goed teken, een geruststelling. Als ik effectief nog niet tot leven gekomen ben, en mijn afgelopen zogenaamde levensjaren eigenlijk dood was (en dat nog steeds ben), en als ik pas zal beginnen leven binnen zo'n zes- à zeventien jaar, dan valt dood zijn- wat ik in mijn zogenaamde leven tot dusver dus heb gedaan- best mee. Ik veronderstel dat ik nu in een tussenstadium zit, ergens al wel uit de buik maar nog niet in het leven of zo? (De collega verklaarde zich niet nader en ik heb niet doorgevraagd over wat je voor je veertigste bent.)

Door te aanvaarden wat de collega daar zei, ziet de toekomst er rooskleuriger uit. Ik bedoel: ik heb het gevoel dat ik nu (en ook in mijn afgelopen jaren), voor mijn veertigste dus, al aan het leven ben en dat gevoel zal vanaf mijn veertigste alleen maar beter worden. Bovendien is er geen reden voor 'verouderingsangst',  tot je dertigerjaren zou je er eigenlijk naar kunnen uitkijken: het beste moet immers nog komen (na je veertigste dus).

En ook nog: als wat die collega daar vertelde echt waar is, dan is er geen reden meer voor doodsangst (letterlijk dan) want dood ben je voor je veertigste ook en toegegeven: I like it, dat dood zijn. Zoals reeds gezegd: ik heb het gevoel dat ik al aan het leven ben.

Life begins at fourty... Je doet er mee wat je wilt, maar ik vind dat idee van dood voor het leven een interessante levensbeschouwing, of is het nu beschouwing van de dood?

Tuesday, 8 February 2011

Graduate Dress


In june, my boyfriend for sure, me not so for sure, will graduate... As graduation means the end of an era- it is to say, the end of student life- it is a special occasion and that should be celebrated. And a celebration means party and a party definitely needs a partydress. So last Friday, I went to Antwerp with my mom to buy some 'fabric' for the graduation dress. Actually, I decided about a month ago which print and what kind of dress I wanted. So it was no tough decision in the store, eventhough they had a lot of beautiful fabrics. I opted for a brownish dotted pattern in silk for a dress similar to my little black dress from last winter: it's  the same but sleeveless. I mean, graduation is in June, let's hope the weather will be good by then and sleeves won't be needed.

The store: Julija's Shop

Thursday, 3 February 2011

Den duivel


Als ge van den Duivel spreekt, dan komt hem. Ja, van die spreekwoorden... er is iets van aan. Hoe vaak ik al heb meegemaakt dat ik over iets spreek- iets is dan den Duivel, steeds in andere gedaante- en even later - even kan gaan van enkele seconden tot enkele dagen-  verschijnt dat iets op één of andere manier in mijn leven.
Zo geschiede ook vorige week. Ik had het over den Duivel- deze keer in de gedaante van Sir Elton John, een oud-idool waar ik al jaren niets meer van had gehoord. Ik zat in de auto met mijn vader en op de radio werd Crocodile Rock (voor alle duidelijkheid: een nummer van Elton) gedraaid. Ik hou wel van zijn muziek, het heeft iets melancholisch, brengt me terug naar de rit naar Spanje in the summer of 2002. Dat was het laatste jaar dat we met het hele gezin naar Spanje op vakantie gingen en toen hebben we tijdens de heen- en terugrit de cd Two Rooms horendol laten draaien. Maar dat even ter zijde, terug naar den Duivel, Elton, die al jaren van het toneel verdwenen leek te zijn.
Ik maakte een opmerking, iets van 'Amai, ik heb al jaren niets van hem gehoord.' ( nogmaals voor alle duidelijkheid: hem is Elton). Ik vroeg me luidop af of hij nog wel leefde. Jawel, hij leefde nog hoor, wist mijn vader me te zeggen.
En eergisteren, op de Rode Loper ging het over Den Duivel. Neen, Elton heeft geen nieuw album uitgebracht, wel een tekenfilm. Gnomeo and Juliet,  een soort parodie op dat ene meesterwerk van Shakespeare (voor alle duidelijkheid: Romeo and Juliet). Vanaf zestien februari speelt de film in de Belgische bioscopen... Ik zou zeggen: bekijk de trailer. Wie weet raak je bezeten door deze Duivel.

source picture: http://content.internetvideoarchive.com/content/photos/6897/35730_751.jpg