Saturday, 31 December 2011

2012 =


31  622  400 seconden geluk =
     527  040 minuten liefde = 
         8 784 uur vreugde =
                                366 dagen om van te genieten =

dat is gelijk aan 2012

En dat wens ik iedereen toe voor het nieuwe jaar!


http://assets1.pulsdcdn.com/system/images/13155/original/new-years-eve.jpg?1324326420


Friday, 30 December 2011

My "End of the Year"

en waarom ik (weer eens) even geen tijd heb om deftige posts te maken ...


bron: http://1.bp.blogspot.com/--0iHQnCTraU/TnhGw73bvVI/AAAAAAAAAsU/ou4SLZkwBFo/s1600/move_cartoon.jpg




Saturday, 24 December 2011

A glimpse

A pre-appetizer of my outfit for this Christmas - NY...




This post is just not to let down Elle Basi-readers (if there are any) too much: I'm moving out of Hotel Mama (which means moving in with Le Boyfriend) one of these weeks. This means: lots of things to do (packing, cleaning, furniture hunting, etc.). The result of the "moving" will follow asap.


Now I'm off to my new home and after that ... CHRISTMAS EVE!!!


A Very Merry Christmas to all of you!


Greets,

Elle.




Sunday, 18 December 2011

My Weekend

Christmas Shopping ... but no presents for others this time. What we (le boyfriend and I) did buy: furniture and electornic devices for "our" appartment.





Friday, 9 December 2011

Nieuwe Reminiscence

Geen nieuwe reminiscence naar lang vervlogen tijden, wel een aantal nieuwe leuke juwelen te ontdekken op de site van het merk ...

Deze ring is mijn favoriet. De naam van de collectie alleen al doet me smelten: "mille et une étoiles et 2000 ans d'amour"


www.reminiscence.fr

Sunday, 4 December 2011

Mango Suit...

...s me perfectly

E-i-n-d-e-l-i-j-k gevonden.

Ik denk dat bijna iedereen het al eens heeft meegemaakt: na een eindeloze zoektocht die niets oplevert, zet je die stop. Maar dan plots, niet veel later, vind je waarnaar je in die eindeloze zoektocht op zoek was.

Zo schuimde ik sinds september in mijn vrije tijd kledingwinkels af, op zoek naar een trui. Meer precies een betaalbare, mooie cardigan in een zachte kleur, vervaardigd uit 100 % natuurlijke weefsels (bij voorkeur katoen of een mengeling van katoen en wol). Oké, toegegeven: misschien ben ik veeleisend, maar toch. In onze overconsumptiemaatschappij had ik verwacht tussen het gigantische aanbod truien zonder al te veel moeite één exemplaar te vinden dat aan bovenstaande criteria voldoet.

Viel dat even tegen: dezer dagen blijken zo'n spullen ontzettend moeilijk te vinden (dat ervoer ik in het voorjaar ook al). Door de stijgende prijs van katoen, schakelen kledingprocenten massaal over op alternatieve materialen zoals acryl, polyamide, nylon ... Bijgevolg liggen de winkels vol met truien in alle vormen, kleuren en maten ... vervaardigd uit deze synthetische substanties. En die verdraag ik niet, vooral mijn haar niet: dat plakt dan tegen mijn hoofd en vliegt tegelijk in de lucht. Bijkomend nadeel: niet goed voor het milieu, zo van die 'genetisch gemanipuleerde weefsels'!

De zoektocht had ik dan ook al een tijdje op een extreem laag pitje gezet. Terwijl ik zaterdagochtend de tijd doodde in de Grand Bazar in Antwerpen en op een vriendin aan het wachten was, liep ik Mango even binnen. Daar zag ik een mooie cardigan hangen. Voelde zacht aan, zag er heel mooi uit ... Stond er me nog één ding te doen: dat etiketje aan de binnenkant nog even bekijken. Met trillende handen zocht ik naar het stapeltje witte etiketten dat verwerkt zit in de binnennaad van de meeste kledingstukken. Het etiket met macht trouwens: daar staat op vermeld wat de 'grondstoffen' van de stof zijn, en geeft gewoonlijk de doorslag om tot terugleggen of aankoop over te gaan. Deze keer dus dat laatste, want ik las - met veel ongeloof en blijdschap: 80% cotton, 20% wool.

Mijn eerste gedachte was dan ook: E-i-n-d-e-l-i-j-k gevonden.

Deze lang(e) (gezochte) cardigan van de "Mango Suit" collectie:





Saturday, 26 November 2011

In stroomversnelling

Mijn leven in stroomversnelling. Een andere omschrijving heb ik er niet voor. Wat ik hiermee bedoel: de ene mijlpaal volgt momenteel de andere op. Dat is allemaal heel leuk en spannend, maar gaat ook met de nodige stress gepaard. Voor ik die nader verklaar (nu of in een volgende post), leg ik best eerst uit wat die "levensbelangrijke momenten" zijn geweest.

Om te beginnen moeten we even terug in de tijd voor een relaas van de feiten, terug naar afgelopen zomer.

We zijn begin juni 2011: op een of andere wonderbaarlijke wijze slaag ik erin om mijn thesis (een document van zo'n 500 pagina's) af te ronden en op tijd in te leveren. Een maand spannend afwachten dient zich aan, want pas begin juli zal ik weten of ik geslaagd ben. Om de tijd te vullen begin ik in het wilde weg te solliciteren en werk ik nog wat in de Inno. Eind juni volgen een aantal sollicitatiegesprekken elkaar (in één week tijd) op - onder andere één een paar uur na de thesisverdediging. Bij dat gesprek heb ik een vrij positief gevoel: ik mag testen afleggen, om te zien of ik de job echt waard ben. Hoeray Hoeray; ik heb hoop en vervul de taken. In tussentijd hoor ik dat ik geslaagd ben voor mijn thesis en examens, en mag ik naar de proclamatie om een (voorlopig) diploma in ontvangst te nemen. (= Mijlpaal 1)

Een paar dagen later, een mail in de e-postbus: het bedrijf waarvoor ik de testen aflegde, vraagt of ik op tweede gesprek wil komen. Mijn geluk kan niet op, maar ik probeer met beide voeten op de grond te blijven en niet te vroeg te juichen. (Kwestie van een te grote teleurstelling bij een Njiet te vermijden.)

Ik ga naar dat tweede gesprek, dat me nog meer hoop geeft dan dat eerste gesprek. Ik krijg te horen dat de kans groot is dat ik kan beginnen. Ondertussen zijn we al in de tweede helft van juli aanbeland: mijn laatste dagen als Boss-vrouwtje gaan in ... (Hoewel ik dat toen nog niet wist - was nog niet zeker van de job - want ik kon daar blijven werken tot ik een vaste job had.) Ik vertrek bijna op vakantie ... Twee dagen voor vertrek komt het verlossende telefoontje: I've got the job! (= Mijlpaal 2) Mijn vakantie kan niet meer stuk: ik trek er met Lief een week op uit, naar het (niet zo) verre Comomeer en geniet er van zalig zonnig zomerweer. Nog even relaxen dus alvorens mijn carrière als copywriter te beginnen, want vier dagen na de terugkeer is het al zover. Ik ga nog snel het contract tekenen en dan ben ik echt klaar voor de grote stap: van studentenleven naar het leven van de 'werkende mens'. (The rest of my life, het echte leven, enz.) Het is ondertussen begin augustus.

Ik begin te werken en even lijkt de rust (wat mijlpalen betreft althans) teruggekeerd. Een paar weken maar, want dan besef ik hoe vermoeiend het leven van een werkende mens kan zijn (ondanks het feit dat ik een hele dag op een stoel mag zitten). Zeker als je er zo'n twaalf uur voor van huis bent, waarvan drie uur verspild wordt aan het openbaar vervoer. Al snel beslissen we (Lief en ik) om zo snel mogelijk Hotel Mama te verlaten en het op eigen houtje te gaan doen - voorzien in levensonderhoud enzovoort. Niet veel later vinden we een potentieel onderdak, via een collega. We gaan de woonst keuren, beslissen om het appartement te nemen (intussen zijn we al oktober) en een paar weken later stappen wij bij de huisbaas buiten met een ondertekend huurcontract in de hand.

Dat is nu ongeveer, mijlpaal drie: het staat officieel vast dat we gaan samenwonen en we kunnen dus beginnen zoeken naar meubels (en onze zuurverdiende spaarcenten spenderen).

Vorige week kochten we 'ons' eerste meubel: een tweedehands salontafeltje. Het afgelopen weekend vonden we een mooie tafel en een paar stoelen.  Morgen zetten we de zoektocht voort, want het meubellijstje is nog eindeloos lang.

En wat de volgende mijlpaal zal zijn? God mag het weten. Als het van mij afhangt, duurt het nog eventjes voor die zich aandient. Toch zeker tot ik volledig gesetteld ben: opdat ik wel gezet, in alle rust en in een mooi appartement het volgende 'levensbelangrijk' moment op me af mag zien komen.

Tuesday, 22 November 2011

Copycat

Ontdekken dat iemand hetzelfde draagt als jezelf is niet altijd even leuk. Als het echter een stijlicoon is die wordt gespot met 'mijn' spullen, heb ik er minder problemen mee. 

Neem nu deze rode bril: ik kreeg hem ettelijke jaren geleden (toen ik nog een tiener was) van een vriendin cadeau. In "the Bible" waar ik het onlangs nog over had, ontdekte ik dat Audrey Hepburn (!) met een gelijkaardige bril werd gespot! Euforie alom en reden te meer om de bril wat vaker op mijn neus te zetten. (Hoewel, momenteel zal dat niet zo vaak gebeuren aangezien het winter is en ik amper daglicht zie. Volgende zomer wordt deze bril hoe dan ook mijn favoriete accessoire.)








P.s. Herinner je je dit nog? Katy wears my boots.

Saturday, 19 November 2011

Santa gifts

Dear Santa,


If only you were planning on dropping some presents for me this year and you don't no what to give....
Browse Holiday Gifts on the Tiffany & Co website and I'm sure you'll find me something nice.

Thanks a lot and have a safe round!


Greets

Elle. B.















Sunday, 13 November 2011

Winter

Yep, het is weer van dat. Na een wandelingetje in het bos heb ik het overduidelijk gevoeld: verkleumde oren, half bevroren tenen ... Must be winter.

Och, niet getreurd denk ik dan: tijd om me terug te trekken in de zetel, met een goed boek of voor een zeemzoete (kerst)film. En als ik toch naar buiten ga? Dan zet ik gewoon een baret op mijn hoofd. Niet alleen warm, zo'n hoofddeksel, maar ook heel handig om door-mist-regen-sneeuw-kroezelend haar te bedekken en het iets minder kroezelig te maken.



Momenteel heb ik drie baretten: een fuchsia, lichtgrijze en zwarte.

Op mijn verlanglijstje: een blauwe, licht(ere) roze en donkergrijze, om de muts zo volledig in outfits te kunnen verwerken.

Sunday, 6 November 2011

the Bible

I'm not much of a believer, but I do have a Bible. It's not a Bible as such with old texts about good people and love and peace etc. No, it is a special one, entitled the Audrey Hepburn Treasures.


I bought this book about five years ago but I haven't read it entirely yet, despite the fact that there's not too much text in there. It is just that every time I actually do want to read the book, I am distracted by the pretty, interesting, stylish pictures that go with the texts... and I end up looking at the pictures.

The AHT is a biography: "a unique personal narrative that includes pictures and artefacts, mementos from Audrey's life". The extras are removable and sorted out per chapter: it goes from a birth certificate to movie scripts, invites and tickets for movies, etc. (and keep me even more from reading the texts).


Since I was a kid (let's say twelve or so) I have adored Audrey.


Do you recognize this advertisments from Longines? The Tiffany's hairdo, Audrey wearing all these pearls and diamonds, holding that typical long cigarette (Yep, she even manages to smoke in an elegant way!)... That's how I got to know who Audrey Hepburn was. Quite great first impression, don't you think?

The first movie with Audrey that I've seen is Breakfast at Tiffany's. It made me like her even more: the trenchcoat, her eyeliner (you know, back then when I saw the movie, eyeliner wasn't as popular as it is nowadays), her dresses, her way of talking... Impossible not to love her!

When I bought this book a few years ago, I found just what I needed: a treasure. My true guide for life, all about elegance, inspiration and advise based upon Audrey Hepburn's style and life. Can't but be the Bible!

Saturday, 29 October 2011

Logomania


U allen welbekend veronderstel ik.

Als ik modebladen mag geloven, zijn logo's voor velen not done. Wel, dan ben ik even niet in de mode, want ik ben er dol op. Wat handtassen betreft althans.

Zoals ik onlangs vertelde, ben ik al jaren fan van Louis Vuitton. Mede dankzij de mooie Toile Monogram en de Toile Damier Ebène. Daarnaast behoort ook het befaamde kroontje dat tassen van het Deense Friis & Company siert, tot één van mijn favoriete logo's.

Zonet ontdekte ik nog een bijkomend logo: het Daligramme van het Franse handtassenmerk Lancel. Super sierlijk, op en top vrouwelijk en met net dat ietsje meer dankzij de kunstallure die het uitstraalt.


Daligramme: L'art, L'amour, La mode

Het Daligramme werd door Dali ontworpen voor zijn vrouw Gala. Hij maakte zich acht letters en tekens eigen en gaf ze een unieke betekenis.

  • De S van Salvador. 
  • De twee G's van Gala: de muze, de gradiva
  • Dali en Gala samengevoegd in de D-achtige letter: een verwijzing naar hun sterke band. 
  • De "gewone" D van Dali natuurlijk. 
  • Het drieledig kroontje ofwel de drievuldigheid van het lichaam, de geest en de ziel. 
  • De kroon: soevereiniteit ... van de liefde.
  • Het surrealistische S-zeepaard: symboliseert de oneindige beweging van een fietsketting (zie ook hieronder) en de eeuwige liefde.



Deze Dalidol is mijn favoriet uit de Lancel collectie. De naam alleen al zou een mens kunnen overhalen om tot aankoop over te gaan, maar ook de fietsketting als schouderriem en het logo (uiteraard!) behoren tot de  troeven van dit exemplaar. 


Enfin, het dilemma van wat mijn volgende handtas zal worden, is nu nog groter geworden. Het gaat niet langer over welke Louis Vuitton, maar over of het überhaupt een Louis Vuitton zal worden ... of een Lancel.



Thursday, 20 October 2011

Oscar was right

"The best way to appreciate your job is to imagine yourself without one" (Oscar Wilde)


Yep, seems right to me...

So  
on Monday mornings 
and Sunday evenings,
and on other days too.

And on specific moments of the day,
let's say at six o'clock in the morning
when my alarm goes off,

I will remember this 
because it's especially on these moments 
that I have trouble seeing
the good things about going to work.


What does your workplace look like?

Tuesday, 18 October 2011

Toeval of niet

Beslissen Lief en ik net om samen in the city (of Antwerp, helaas niet New York of Parijs) te gaan samenwonen, vinden we net een leuk appartement, beginnen we als bezetenen (dat laatste geldt eigenlijk alleen voor mij, Lief is iets minder geobsedeerd) in alle decor-gerelateerde drukwerken te bladeren en dan valt daar de Weekend Knack Wonen in de brievenbus. 



Toeval of niet?

Het maakt eigenlijk niet veel uit, maar komt gewoon heel goed uit om zo nog wat extra geïnspireerd te worden.

Sunday, 16 October 2011

What makes love true?

Check this out and you'll know.







You'll discover what true love really means: interesting, surprising opinions you've never heard before from experts of true love.
You'll find out how to make your relationship work (40 exclusive tips!).
You'll get to see some amazing love stories (real ones, not like the stories you see in movies).



Thursday, 6 October 2011

Le carrousel de merveille

Wil ik jullie net iets vertellen over het winterdefilé (2011) van Louis Vuitton (iets over antieke liften) en dan zie ik dit... 
Nog beter dan het winterdefilé!

Check this out! (Caroussel défilé) Echt fantastisch leuk. (En geeft me nog meer weemoed naar die zogenaamde indian summer van vorige week.)

Het SS 2012 defilé van Louis Vuitton

http://www.beautyandthedirt.com/wp-content/uploads/2011/10/The-Louis-Vuitton-carrousel.jpg


Defile-Louis-Vuitton-Printemps-Ete-2012-a-Paris-le-5-octobre-2011_portrait_w674.jpg
http://cdn-public.ladmedia.fr/var/public


sipa_00625877_000001-8939805b5.jpg
bron: http://photos.be.com


Ik moet toegeven: normaal ben ik geen fan van kermisattracties. Zelfs een carrousel van dit kaliber gaat al te snel naar mijn zin en mij krijg je er dan ook niet op, maar voor een ritje op deze paardenmolen, noem het gerust Le Carrousel de Merveille, zou ik wel een uitzondering willen maken. 

Wednesday, 5 October 2011

Omdat een goede voorbereiding alles is

Misschien een beetje vroeg om het er nu al over te hebben, maar een goede voorbereiding is alles denk ik dan: eindejaarsfeesten. Dit lijkt mij de perfecte outfit om de feestdagen in door te brengen (voor hem en voor haar trouwens): "a little black dress and a smokingly hot smoking". 

source: louisvuitton.com

Monday, 3 October 2011

TAXI!!!

Vooral deze zou iedere ochtend voor mijn deur mogen stoppen om me naar het werk te voeren ... Met een tussenstopje bij Tiffany's natuurlijk.

Van de facebook fanpage van Tiffany & Co (http://www.facebook.com/Tiffany)


Helaas, voorlopig doe ik nog aan buzzyen. Zelf autorijden zit er het komende halfjaar ook niet in omdat dat ene document waarover je daarvoor moet bezitten nog niet in mijn bezit is. De fiets nemen tot 'final destination' (lees werk) is ook geen optie wegens 'te ver' (zo'n 30 km tegen gemiddeld 10 km/u en ik zou er dus 3 uur over doen). Nog andere mogelijkheden: een privéchauffeur inhuren of een helikopter misschien?

Thursday, 22 September 2011

Little black dress



(Source: http://www.facebook.com/LouisVuitton?ref=ts)

 Cate Blanchett at the fashion house’s Island Maison store opening on September the 17th in Marina Bay Sands, Singapore, wearing a pretty little black Louis Vuitton dress.

Wednesday, 21 September 2011

Big Feet

What happens to your feet when you stand in front of a 'magic' mirror...


And a picture from the harbour of Newport (Belgium - Nieuwpoort) that I took last weekend,
 when I went to sail for the very first (and probably last) time.



P.S. This last picture has nothing to do with big feet, I post it just to 'fill' the blog.

Wednesday, 14 September 2011

Het gevoel


Twee keer per jaar ervaar ik het gevoel. Een gevoel dat echte modejournalisten wellicht ervaren voor ik het ervaar. Dat gevoel van spanning omdat de nieuwe collecties getoond worden en je op het puntje van je stoel gaat zitten, je nek extra uitsteekt om zeker alles gezien te hebben en goed op de hoogte te zijn van de nieuwste trends.

 Ik doe het niet zoals "de echten" het doen. ( = Catwalks kijken om de mode van het volgende seizoen al eens te kunnen aanschouwen en daarvoor soms uren te moeten aanschuiven. Maar ik begrijp waarom ze het ervoor over hebben: het is natuurlijk altijd leuk om bij de eersten te zijn om een blik te kunnen werpen op de nieuwste collecties van ontwerper Q en X en van het ontwerpersduo Y & Z.)


Ik doe het op mijn gemak, vanuit een luie zetel met een tasje thee en een stukje chocola, op een lazy sunday of 's avonds in de week als ik er tijd voor heb. Ik doe het met Weekend Knack, meer bepaald met de Mode Specials. Een stuk of drie volgen elkaar gewoonlijk op ergens in februari en maart en een halfjaar later nog eens, eind augustus en begin september. Ik bekijk dan ook enkel de trends van het seizoen dat op die momenten net aangebroken is en blik dus geen seizoenen vooruit zoals echte modejournalisten dat doen. 

De afgelopen weken was en de komende weken is het weer van dat: DIT IS BELGISCH zat twee weken geleden in de brievenbus, de special MANNEN vorige week en vandaag het halfjaarlijkse ACCESSOIRES nummer. Volgende week volgt nog een mode special ...

En dan is het weer gedaan voor een halfjaar. Toegegeven: ik "spaar" die specials, ik ben er zuinig mee en doe mijn best om ze niet te verslinden. Toch niet in één keer: ik verspreid het leesgenot over een aantal weken - per special (!) - zodat ik ze allemaal pas volledig uitgelezen heb tegen dat de volgende reeks specials (een half jaar later dus) eraan komt. Zo heb ik nooit het gevoel dat ik moet wachten op de volgende trends en collecties. 

Maar mocht ik ooit de kans krijgen om de fashion week in New York, Parijs, Londen, Milaan of Antwerpen te beleven, dan zal ik dat ook doen. 
Kwestie van het gevoel eens op die andere manier te ervaren. 

Sunday, 4 September 2011

Vier op een rij

Ik ben geobsedeerd door Louis Vuitton, als sinds ik een jaar of tien was. Op mijn twintigste, tien jaar later, kocht ik eindelijk een eerste exemplaar (Papillon 30, Toile Monogram), bij mezelf eeuwig zwerend dat het 'the one and only' zou zijn voor de rest van mijn leven.


Noé, Toile Monogram
Ha ha ha, hoe naïef kan een mens (lees LouisVuittonholic) zijn?! Hoe kan je het nu bij één Louis Vuitton houden? Geloof mij, eens je er één hebt, wil je er steeds meer en meer. De tassen zijn als een ziekte, als een virus dat zich in je portemonnaie nestelt. (En dat je bijgevolg (letterlijk) duur komt te staan.)  Anderhalf jaar na die eerste aankoop kocht ik dan ook een tweede exemplaar: de Alma (Toile Damier Ebène), nog een klassieker waar ik al een decennium van droomde. De reden van aankoop: ik wilde slijtage van de Papillon vermijden. (Niet dat ik mezelf iets wijsmaakte, maar natuurlijk was dat niet de ultieme reden, dat was drang naar afwisseling en dagelijks Louis Vuitton gebruik.)

Lockit, Toile Monogram

Maar het is wel een feit: er bestaat degelijk gevaar voor slijtage en verlelijking. De Toile Monogram is afgewerkt met licht, onbehandeld leder dat snel verkleurt en dat na veel gebruik echt vuil kan worden. De Toile Damier Ebène is afgewerkt met donker, behandeld leder dat minder snel vuil wordt, maar waar snel krassen op komen als het ergens tegen/over/op schuurt. Uit angst dat ook dit exemplaar (te snel) zou verslijten, zag ik mezelf een jaar later nogmaals genoodzaakt om me nog een exemplaar aan te schaffen.


Deze keer was de twijfel groot, wat het 'te kiezen model' betrof althans. Dit in tegenstelling tot bij de twee vorige aankopen. Nu, in eerste instantie bestond die twijfel NIET. Ik wist zeer goed welk model ik wilde - de rugzak Montsouris in Toile Monogram -, maar helaas bleek die niet meer verkrijgbaar. Ik bezocht de winkel een paar keer, mailde zelfs naar Louis Vuitton Frankrijk, maar het haalde niets uit. De Montsouris was (en is) gewoon niet meer eerstehands te koop. Misschien is de rugzak tweedehands nog te vinden, maar gezien ik geen vintage fan ben, heb ik over die droom van een rugzak noodgedwongen een kruis mogen zetten. Dit kwam als een klap en de twijfel was even groot als de teleurstelling. Het duurde dan ook een tijd voor ik besliste welk ander model ik wilde. De opties waren nu: Noé, Thames en Lockit. Uiteindelijk koos ik voor de Thames. In november 2010, na lang wachten (a.g.v. schandalig stoktekort bij Louis Vuitton), had ik eindelijk dat nieuwe exemplaar in mijn handen.

Alma, Toile Monogram

Ondanks het afwegen van de voor- en nadelen en een rationele beslissing, blijkt nu dat ik toen toch een 'foute' Louis Vuitton koos. Het model ligt, of beter gezegd hangt me niet zo goed (hangt o.w.v.: het is een model dat je over de schouder draagt). Daarbij komt nog dat ik nu 3 Louis Vuittons op een rij heb terwijl vier op een rij toch veel logischer zou zijn. En ik stel ook vast dat die zogenaamd 'langverwachte' Thames door dagdagelijks gebruik toch wel erg veel slijtage vertoont.



Saumur, Toile Monogram
Je kan het al raden, niet? Ik zie me nu nogmaals genoodzaakt om me nog een Louis Vuitton aan te schaffen. Ik ben er nog niet helemaal uit welke: de Noé, Lockit, Alma of Saumur (Toile Monogram)? In de nabije toekomst verwacht ik ook andere grote kosten (meubels, huur...) dus ik heb nog tijd om goed na te denken voor ik beslis. Bovendien is geduld een mooie deugd: misschien - als ik lang genoeg kan wachten - houd ik me in tot de Montsouris terug op de markt komt (hoewel ik betwijfel of dat ooit zal gebeuren). Maar als dat het geval zou zijn, dan zal de beslissing snel genomen zijn!


Monday, 29 August 2011

Saturday, 20 August 2011

Om in te bijten!

Dat is mijn eerste reactie als ik zo'n lekkere, gevulde aardbei macaron zie.


Het is echter aangeraden om hier daad niet bij woord te voegen, want het is een plastieken exemplaar (sleutelhanger) dat waarschijnlijk minder goed smaakt dan het eruit ziet. Deze Parijs-sleutelhanger (niet alleen omwille van de macaron: er hangt ook een Eiffeltorentje aan) zal voortaan mijn handtassen mogen sieren en ze van een Parijs kantje mogen voorzien.


Gekocht bij JuDeLovesYou (concept store & Fresh art gallery), daarstraks tijdens een vluggertje Antwerpen met Le Boyfriend. Ze hadden ook nog een super leuke ketting, met een "stukje zwarte chocola"-hanger. Zag er ook uit om in te bijten ...



Sunday, 14 August 2011

Mother nature at her best

Sometimes, Mother nature does crazy things. For example, making the sun rise every morning and making it "set" every evening. At these moments of the day - sunrise and sunset - Mother nature is at her best: depending on where you are, you can enjoy magnificent views.

When I was in Italy three weeks ago (oh my god, Time flies by so fast!), I enjoyed these moments. Especially sunset, in the morning (quite logical) when Le boyfriend was still asleep and I couldn't wait to get up (I'm more of a morning person than he is) because I wanted to enjoy every single minute of our summer holiday.

I tried to capture some "morning scenes" with my Olympsus camera. Unfortunately, it's an old camera and I'm not that good a photographer. This explains why the pictures are not splendid, but still, I think they're worth showing to you guys. Just because it might give you an idea of what I mean when I say "Mother nature at her best".





When do you guys think Mother nature is at her best?





Friday, 5 August 2011

Lucky we in Italy


Een paar weken geleden kondigde ik een tripje naar Como (El Lago di Como) aan, meer daarover zou nog volgen, en volgt hier.

Vriendlief boekte dus een last minuteje - een auto-hotelvakantie, half pension- terwijl ik wat poen aan het pakken was. (Dat heb ik toen, een paar weken geleden, al vermeld denk ik.) Een jaar of drie geleden zijn wij al eens op hotelvakantie geweest, en dat is toen dik tegengeslagen.

Ik keek dus met gemengde gevoelens tegen de hele vakantie aan- wacht, ik corrigeer - ik vreesde eigenlijk het ergste en had er geen sikkepit vertrouwen in. De site van het hotel, vooral de foto's daar, voorspelde anders niets dan goeds: haast als alle kamers hebben een balkon en meerzicht (!), een terras - ook met meerzicht- om te ontbijten en te dineren. Verder is er ook een zwembad (of dat meerzicht had stond niet vermeld), lounge en bar, en "free fitness". (Niet dat dat laatste echt een plus punt is voor mij, zeker niet op vakantie!) Op het web zag het er dus allemaal goed uit, maar "seeing is believing". En toen we uiteindelijk op reis vertrokken, knaagde ergens in mij toch de onzekerheid... Over dat hotel - was de beschrijving op de site wel een getrouwe weergave?- maar ook over het weer - de ene site voorspelde goed weer, de andere slecht. Bij dageraad zag de lucht er asgrijs uit, en dat bleef eigenlijk zo tijdens het grootste deel van de rit. De angst om van Belgisch zomerweer te 'genieten' tijdens onze vakantie in Italië, zat er ook goed in. Maar lucky we, want toen we de Gotthard tunnel uit waren (die 17 km lange tunnel in Zwitserland), zagen we de 'outside temperature' op het dashboard plots 10 graden de lucht ingaan. De raampjes werden naar beneden gedraaid en vriendlief maakte zelfs een tussenstop om een zomerse tenue aan te trekken. Ikzelf maakte mijn voeten vrij van de zomerbotjes, die werden vervangen door sandalen.

Het weer was goed; toch al één zorg minder! Maar de spanning over de ware aard van het hotel - dat zo mooi werd beschreven op de site - bleef nog wel hangen. Erger: de spanning liep hoog op toen we in de late namiddag het Como meer bereikten. Zeker toen Tomtom, die ons vergezelde in de wagen, aangaf aan dat we nog maar enkele kilometers moesten rijden tot de bestemming. Bij ieder dorpje dat we doorreden (en dat waren er heel wat), dachten we dat "dit of het volgende dorpje onze bestemming wel moest zijn". Uiteindelijk - mits een kleine fout van Tomtom - bereikten we 'final destination', Tremezzo. Een aantal hotels volgden elkaar op, zagen er allemaal mooi uit: in die typische Italiaanse villastijl. Ik had dus hoop, maar die ging grotendeels verloren toen we "ons" hotel - Hotel Bazzoni - zagen. Het enige hotel blijkbaar dat niet die typische Italiaanse stijl aandeed. Maar natuurlijk: echte schoonheid zit vanbinnen. Met die gedachte probeerde ik mezelf te troosten althans. Al geluk bleek uiteindelijk dat ook effectief het geval: de binnenkant van het hotel zag er veel beter uit dan de buitenkant. We hadden "a room with a view" (zoals beloofd op de site), de buffetten (vooral het ontbijtbuffet) waren ongelooflijk en daarbij hebben we vijf van de zes dagen zon gehad. De laatste dag was wat minder en toen we huiswaarts vertrokken regende het. Toen dacht ik bij mezelf: Oh we, Lucky we in Italy.

Sunday, 31 July 2011

New Sunnies

source: http://www.onlylens.com/lang-en/sunglasses/2610-ray-ban-4163.html
the only souvenir I bought in Italy, an authentic Italian "designer piece": A new pair of Ray Ban sunnies, to protect my eyes from the sunshine over there.

Tuesday, 19 July 2011

Time flies by

Time flies by, letterlijk met deze hanger om de hals...

Zes jaar geleden, ik was achttien en net volwassen verklaard, stond ik voor een moeilijke keuze: een studierichting kiezen. Niet iets dat je op één twee drie beslist, want de keuze is vrij bepalend voor de rest van je leven. Als volwassene zou je zo'n keuze moeten kunnen maken, dacht ik. Helaas bleek ik (toen nog) niet volwassen, want ik kon niet kiezen... Zo'n waaier van mogelijkheden en ik had nog geen idee van wat ik nu precies wilde doen "later" (nu dus).

Uiteindelijk schreef ik me in voor de opleiding Journalistiek aan Plantijn (A'pen) - een volledig onberedeneerde keuze. Ik was vastberaden om er volledig voor te gaan, maar ik had al snel door dat journalistiek niet mijn ding was. Ik worstelde me het eerste jaar door, slaagde en als vanzelfsprekend begon ik aan het tweede jaar. Dat was helser dan hels: geklungel met video- en radiomontage, wanhopige zoektochten naar mogelijke "geïnterviewden", ... Ik geraakte toch met de hakken over de sloot en eindelijk kon ik - "eindelijk" dacht ik toen, het leek een eeuwigheid te hebben geduurd - naar het laatste jaar. Ik opteerde voor printmedia: ik had genoeg gesukkeld met video- en radiomontage en het geschreven woord beviel me gewoon beter dan het gesproken. Het derde jaar was mijn sabatjaar: het leek of ik niets moest doen, het jaar vloog voorbij... En plots was het drie jaar later, stond ik daar op een proclamatie met een diploma in de hand. Als prille eenentwintiger voelde ik me nog niet klaar om de arbeidsmarkt te veroveren - het feit dat ik een diploma op zak had in een branche die mij niet honderd procent lag, heeft daar mogelijk mee te maken. Ik besloot daarom wat bij te studeren; iets met talen en met schrijven. Vertaler leek me dan de meest logische keuze. En zo geschiedde: september 2008, het moment dat de economische crisis toesloeg, zat ik - al een geluk, want als journalist had ik toen zeker geen werk gevonden - terug op de schoolbanken.

Drie lange jaren lagen voor me - het leek me een eeuwigheid, hoewel de drie voorgaande waren voorbijgevlogen. Drie jaar om vaardigheden te verwerven die ik voor de droomjob - ik had er toen wel een idee van - wel nodig zou hebben. Dat "bijstuderen" was een hele uitdaging, want de lat lag deze keer veel hoger dan tijdens het Journalistiek tijdperk. En zeker na dat sabatjaar ervoer ik een ware cultuurschok: van een gelukzalig en lui studentenleven, belandde ik in een wereld waar wel wat van me werd verwacht. Het resultaat: veel schoolwerken, weinig slapen en zelfs sociale isolatie. En hoewel ik bedolven werd onder een paar Mount Everests schoolwerk en ik meer dan eens in tijdsnood zat, ging de tijd soms toch iets te traag voorbij. Vooral tijdens de maanden januari en juni hoopte ik dat de klok een marathonnetje zou inzetten.
Het eerste jaar was heel zwaar- mede door de cultuurschok-, het tweede jaar viel te overleven. Het derde jaar echter - tegen alle verwachtingen in - was één om in te sterven, één dat meermaals niet te overleven leek: sociale isolatie door schoolwerken, permanent slaaptekort, en dat met een oververhitte hersenpan en computer tot gevolg. Enfin: mijn hele leven stond de afgelopen tien maanden onder hoogspanning, en die tien maanden gingen soms tergend langzaam voorbij.

Hoewel, toen ik twee weken terug weer op een proclamatie stond, de Master Vertalen in de hand, drong het weer tot me door: de afgelopen zes jaar - incl. de afgelopen tien maanden - zijn voorbij gevlogen, en daarmee ook mijn studententijdperk. Momenteel ben ik er nog niet echt rauwig om dat ik student-af ben (zie ook Gradday) en soms is het dan ook goed dat de tijd vliegt. Soms echter ook niet: twee weken vakantie liggen voor mij, inclusief een tripje naar Como, dagjes van uitslapen en platte rust. Hopelijk tikt de klok de komende weken toch een beetje trager dan de afgelopen zes jaar.

Tuesday, 12 July 2011

Como, here we come!

Thanks to the BEST BF ever... and a lot of luck while looking for an interesting last minute offer. (This is it for now, more about the trip in one of the next posts.)

Wednesday, 6 July 2011

Gradday

source: http://www.tiffany.com/Shopping/Item.aspx?sku=GRP00974

Yep, I did it. Na zes lange jaren ben ik afgestudeerd en op deze gradday kan ik het studentenleven definitief achter mij laten. Voorlopig ben ik er niet rauwig om - wat nog niet is, kan nog komen natuurlijk.

Maar vandaag werp ik even geen blikken in de toekomst. Job- en woninghunting met bijkomende jacht op meubels, servies, enz. worden even stilgelegd en ik ga nu even genieten van het gelukzalige gevoel dat een pas afgestudeerde ervaart. En van een piece of delicious chocolate cake, dat ik - al zeg ik het zelf - toch wel verdient heb.

En tonight, (a little) party... hopelijk geraakt de graduation dress nog af!

Monday, 4 July 2011

Wanted

For summer holiday 2011, these must haves to make my holiday complete.

To put the essentials in: one of these bags from the LV collection ailleurs (and a sponsor please, to finance this "enterprise")

source:  http://www.luxurylaunches.com/fashion/louis_vuitton_ailleurs_handbag_is_perfect_for_a_summertime_getaway.php

A nice, deserted beach. One that looks like this:

La Couronne (France, 2009)


Of course, le Boyfriend (who I already have, so wanted, but already mine!)

And last but not least: litlle miss Sunshine and a bleu sky!

La Couronne (France, 2009)