Sunday, 12 December 2010

Dolle Rit

"Koppeling induwen, schakelen. Koppeling nu voorzichtig loslaten en gas beginnen geven!"

Rijbewijsbezitters (van zowel het voorlopig als het 'definitieve') klinkt dat zinnetje misschien bekend in de oren. Ik leer dus autorijden dezer dagen, niet met de rijschool, wel met 'de papa' (een heel ervaren chauffeur). En op een lazy Sunday (gisteren, 12 december 2010), werd besloten dat ik nog eens achter het stuur plaats mocht nemen. Moest in feite, want ik sta niet te springen op het wegdek onveilig te maken (neem dat laatste maar letterlijk: ik ben (hopelijk enkel) voorlopig echt een gevaar op de weg).

Zoals reeds gezegd: ik had er niet veel zin in. Maar omdat het nu eens niet ijzelde en er geen sneeuw lag, besefte ik dat het nu of nooit was. Ik ben niet van plan om als aspirant-chauffeur op het gladde wegdek te rijden, maar wel om in juni (binnen een half jaar dus) voor het praktijk examen te gaan... Let wel: dat is het plan, of dat gaat lukken is een andere zaak.

Eigenlijk begon het goed: het vertrekken lukte al van de eerste keer! Maar daarna liep het mis... Laten we het zo stellen: bij de twintigste poging viel de wagen eens niet stil. Volgens mijn instructeur waren mijn schoenen de oorzaak, maar dat zei hij vorige keer (de eerste keer en intussen meer dan een maand geleden) ook... En toen had ik een ander paar aan. Voor de volgende oefensessie neem ik dus mijn schoencollectie mee: er moet toch één paar zijn dat ideaal is om mee op te pedalen te gaan staan. Wanneer die volgende oefensessie plaats zal vinden, weet ik niet: momenteel begint het terug te sneeuwen en dan kruip ik (zoals reeds vermeld) niet achter het stuur en binnenkort heb ik blok en examens...

Hoe dan ook: na die twintigste poging lukte het vertrekken wel. Niet in volle vaart (maximum 25 km per uur), maar de auto ging vooruit.
En ik moet vordering hebben gemaakt, want ik mocht ook meteen naar een andere versnelling schakelen en een bocht maken! Spannend (voor een angsthaas als mij dan toch)!!! En in de bocht liep het (weer) bijna mis. Het grootste probleem was het stuur: dat bleef maar draaien! En ik vergat om het terug te laten komen en we belandden bijna onder een stilstaande (geparkeerde) camion.

Enfin, na die dolle rit- wel zeker 300 meter (sarcastisch bedoeld, voor de lezer die het niet door heeft) - besefte ik het des te meer... Ik ben nog niet klaar om de wijde wegen onveilig te maken, figuurlijk toch niet in elk geval.

No comments:

Post a Comment