Friday, 17 September 2010

Souvenir


Ter informatie: Dit bericht sluit in zekere zin aan bij het vorige: het gaat ook over de zomerreis.

Op vakantie heb ik gewoonlijk geen zin om te winkelen (als ik in België-land -mijn zgn. 'thuisland'- vertoef trouwens ook niet: ik ben nu eenmaal geen 'shoppingtripper'). Maar toch, als ik in een (voor mij) onbekende stad ben, ervaar ik vaak een haast onbedwingbare drang om even te (window)shoppen.
Dit jaar was dat niet anders: in Rouen, Honfleur, Caen, Lille, ... ik liet de winkelstraten er niet links liggen. Tijdens het (window)shoppen gebeurde er iets (iets dat andere jaren niet gebeurt): ik kreeg het gevoel dat ik iets leuk moest en zou kopen voor mezelf. Vooral in Lille (Rijsel in het Nederlands) bekroop dat koopgevoel mij. Mogelijke verklaring: ik had minder geld gespendeerd dan voorzien aan de roadtrip en Lille was onze laatste stop op de terugweg naar huis. Ik had dus geld op overschot, geld dat in een stad als Lille zeker van pas zou kunnen komen om een leuk souvenir (let op: ik zeg souvenir en niet souvenirtje) te kopen... voor mezelf.
Er waren twee winkels in het bijzonder die mijn voorkeur genoten: Louis Vuitton (u allen waarschijnlijk wel bekend) en Reminiscence (deze naam is misschien minder bekend: een zeer leuk juwelenmerk). Wat betreft die eerste winkel: ik ben er zelfs niet binnen gestapt omdat ik wist dat de aankoop die ik daar zou kunnen doen zowiezo meer zou kosten dan wat het overige reisbudget nog inhield. De tweede winkel heb ik wel bezocht, maar ik vond niets naar mijn zin. Verder was er nog een zeer grote boekenwinkel (één van de grootste binnen Europa), Furet du Nord, waar ik een souvenirslag hoopte te slaan. Ik vond er een leuk receptenboekje, een souvenirtje... voor mijn ouders. Voor mezelf kocht ik... niets. (Even verduidelijken: ik kocht er voor mezelf niets, omdat ik niet kon kiezen uit het ruime aanbod van interessante Franse leesboekjes. Er waren er zo veel die ik wel zag zitten en ze allemaal kopen zou nogal duur zijn uitgevallen.)
Intussen was de moed al door mijn schoenzolen heen gezonken: hoe was het mogelijk dat ik nog steeds niet 'het ideale souvenir' had gevonden?
Na een zelf uitgestippelde stadswandeling die mij en mijn reisgezel langs historische gebouwen en niet-commerciële straten voerde, belandden we terug in de winkelstraten. Het koopgevoel was nog niet verdwenen en dus begonnen we aan een tweede (window)shopping-trip. We gingen 'Galery Lafayette' binnen (een 'department store', ik ken het correcte Nederlandse woord niet, zoiets als de Innovasion in België maar een tikkeltje chiquer) en daar vond ik, totaal onverwacht, iets om te kopen. Iets dat ik nog nodig had ook: een gekleurde nagellak. (Tot nu toe hield ik het altijd bij neutrale lichtroze lak.) Ik koos met vriendlief een mooie kleur uit en zo blij als een kind dat na lang zeuren eindelijk een snoepje krijgt, begaf ik me naar de kassa.
Eens die beige glamour Bourjois nailpolish in de sjakos zat (letterlijk en figuurlijk), wist ik dat onze reis echt afgelopen was en dat het tijd was om 'echt' huiswaarts te keren.

No comments:

Post a Comment