Wednesday, 21 April 2010

Time of my life




Voortaan siert een nieuw horloge mijn pols. Het is een klassieker: een zilver exemplaar met schakelarmband en een parelmoer achtergrondje, gemaakt in Frankrijk met een Zwitsers uurwerk. Ik vind het heel mooi en ik hoop dan ook dat het echt de rest-van-mijn -leven-lang zal meegaan. Aangezien het een horloge in massief zilver is, zit die kans er wel dik in.

Mijn oog was er lang geleden al op gevallen, maar ik twijfelde nog. Hoewel het mij het ideale horloge leek- niet alleen om zijn oogverblindende schoonheid, maar des te meer omdat het een twee vliegen in één klap accessoire is: horloge en armband ineen- heeft het toch even geduurd vooraleer ik tot aankoop overging. De twijfel, tijdelijke weekendwerk-werkloosheid en een Louis Vuitton aankoop, zorgden voor heel wat vertraging in het aankoopproces. Maar zoals meestal het geval is, komt alles op zijn pootjes- in dit geval polsjes- terecht.

Het gaat wel even wennen worden, dat horloge dragen. Eerst en vooral omdat mijn oude exemplaar, een met kristal-bezet uurkader en lederen bandje, al een jaartje terug in het doosje ligt (lege batterij, krassen, verkleuring, ... hebben het daar doen belanden) en ik ben het dus niet meer gewoon om een horloge te dragen. Een bijkomende aanpassing is de 'draagpols': ik heb de gewoonte om een horloge aan mijn rechterpols te dragen. Verklaring: ik zeul al jaren rond met zeven bedelarmbanden aan mijn linkerpols. In de loop der jaren zijn het mijn mis-armbanden geworden: als ik ze al eens vergeet aan te doen (zeer zeer zelden), lijkt het alsof mijn linkerhand geamputeerd is. Ik kan bijgevolg niet op volle kracht draaien: bij iedere armbandgerinkel-loze-beweging, overvalt mij een gevoel van paniek. Het is dan ook onmogelijk om de armbanden door het horloge niet meer te dragen. Wat is nu exact het probleem? Wel, zoals ik al zei, hangen die armbanden gewoonlijk aan mijn linkerpols, maar ik kan het nieuwe horloge (is het dan toch niet ideaal???) niet sluiten met mijn linkerhand. Bijgevolg moet ik het aan mijn linkerpols dragen zodat ik het slotje kan open- en dichtdoen met mijn rechterhand. Je zou kunnen zeggen dat oefening kunst baart, maar voor een onhandige Henriette met twee linkerhanden (ik dus) gaat die leuze niet op. Enfin, ik zal moeten wennen aan het horloge aan mijn linkerhand, mja... voor iemand met twee linkerhanden kan dat misschien nog meevallen.

No comments:

Post a Comment