Monday, 26 April 2010

Over muggen, olifanten en korreltjes zout.

Hoe een lelijk beestje zoals een mug
zo een mooie olifant kan worden.


Verhalen van mensen die van een mug een olifant maken, moet je altijd met een korreltje zout nemen. Nu moet ik toegeven dat ik soms ook een olifantenmaker ben en mijn verhalen neem je dan best met iets meer dan een korreltje zout. Met tonnen zout, zou zo ik zeggen.

Persoonlijk vind ik niet dat daar iets mis mee is. Je leven lijkt dan plots zo veel spannender en interessanter. Wie hoort niet graag het verhaal van een tarantula op de plafond terwijl je stond te douchen? En is er iemand die niet geïnteresseerd is in hoe je ontvoerd werd op weg naar de bus? Bovendien verhoogt door olifantenverhalen de spanningsgraad van je dagelijkse leven niet alleen voor anderen, maar ook voor jezelf. (Tja, soms is mijn leven echt boring as hell. Oppepping is dan nodig.)

Speciaal voor diegenen die niet weten hoe ze van een mug een olifant moeten maken, volgen hier negen praktische tips. En believe me: gezichten vol verbazing gegarandeerd.

1) Om je verhaal kracht bij te zetten, moet je er zelf in geloven.

2) Dat kan als volgt: Seeing is believing (dat is gewoon een feit), so use your imagination en fantaseer er op los zodat je een beeld hebt van "hoe het verhaal is gegaan".

3) Roei met alle riemen die je hebt. Gebruik dus niet zomaar je stem als je vertelt, maar pas je intonatie aan. Ook mimiek doet wonderen: hoe groter de ogen die jij zelf zet, hoe groter die van de anderen.

4) Hou het kort; verhalen die meer dan vijf minuten duren zijn vaak niet meer geloofwaardig.

5) Maak het dus niet te lang.

6) Vertel geen dingen die echt onmogelijk zijn. (Nogmaals: het moet geloofwaardig blijven.)

7) En hou het bij bekende scenario's, dingen die anderen ook zouden kunnen overkomen. (En nog een keer: het is voor de geloofwaardigheid.)

8) Lieg niet! Overdrijven is niet hetzelfde als liegen; het is gewoon de waarheid een beetje kracht bij zetten.

9) En ten slotte: dramatiseer, dramatiseer en... dramatiseer.


Als je deze tips met mate toepast, zal er geen mug zijn die doorheeft dat ze in een olifant veranderd is.


source picture: http://blogsimages.skynet.be/images_v2/002/511/092/20080917/dyn006_original_750_565_pjpeg_2511092_f3195063521d40514b402e9e96b08e9e.jpg

Wednesday, 21 April 2010

Time of my life




Voortaan siert een nieuw horloge mijn pols. Het is een klassieker: een zilver exemplaar met schakelarmband en een parelmoer achtergrondje, gemaakt in Frankrijk met een Zwitsers uurwerk. Ik vind het heel mooi en ik hoop dan ook dat het echt de rest-van-mijn -leven-lang zal meegaan. Aangezien het een horloge in massief zilver is, zit die kans er wel dik in.

Mijn oog was er lang geleden al op gevallen, maar ik twijfelde nog. Hoewel het mij het ideale horloge leek- niet alleen om zijn oogverblindende schoonheid, maar des te meer omdat het een twee vliegen in één klap accessoire is: horloge en armband ineen- heeft het toch even geduurd vooraleer ik tot aankoop overging. De twijfel, tijdelijke weekendwerk-werkloosheid en een Louis Vuitton aankoop, zorgden voor heel wat vertraging in het aankoopproces. Maar zoals meestal het geval is, komt alles op zijn pootjes- in dit geval polsjes- terecht.

Het gaat wel even wennen worden, dat horloge dragen. Eerst en vooral omdat mijn oude exemplaar, een met kristal-bezet uurkader en lederen bandje, al een jaartje terug in het doosje ligt (lege batterij, krassen, verkleuring, ... hebben het daar doen belanden) en ik ben het dus niet meer gewoon om een horloge te dragen. Een bijkomende aanpassing is de 'draagpols': ik heb de gewoonte om een horloge aan mijn rechterpols te dragen. Verklaring: ik zeul al jaren rond met zeven bedelarmbanden aan mijn linkerpols. In de loop der jaren zijn het mijn mis-armbanden geworden: als ik ze al eens vergeet aan te doen (zeer zeer zelden), lijkt het alsof mijn linkerhand geamputeerd is. Ik kan bijgevolg niet op volle kracht draaien: bij iedere armbandgerinkel-loze-beweging, overvalt mij een gevoel van paniek. Het is dan ook onmogelijk om de armbanden door het horloge niet meer te dragen. Wat is nu exact het probleem? Wel, zoals ik al zei, hangen die armbanden gewoonlijk aan mijn linkerpols, maar ik kan het nieuwe horloge (is het dan toch niet ideaal???) niet sluiten met mijn linkerhand. Bijgevolg moet ik het aan mijn linkerpols dragen zodat ik het slotje kan open- en dichtdoen met mijn rechterhand. Je zou kunnen zeggen dat oefening kunst baart, maar voor een onhandige Henriette met twee linkerhanden (ik dus) gaat die leuze niet op. Enfin, ik zal moeten wennen aan het horloge aan mijn linkerhand, mja... voor iemand met twee linkerhanden kan dat misschien nog meevallen.

Sunday, 18 April 2010

Lazy Sunday







Dit is een van de (voorlopig) weinige posts over mijn outfit. De laatste dag van de Paasvakantie, dat is het vandaag. Hoewel ik veel schoolwerk heb, koos ik toch voor een lazy sunday outfit. Eigenlijk zet ik dit berichtje op de blog omdat de outfit er zo leuk uitziet. Niet chique, gewoon comfy. En wat hem nog leuker maakt: het was een super solden koopje!

This is one of the (so far) few posts on my outfit. Today is the last day of the Easter holiday. I've got a lot of work to do, but I chose a lazy sunday outfit. Actually, there is only one reasen why I post this message: I just like the outfit. Not fancy at all, just comfy. And what makes me like the outfit even more, is that I bought it for a penny.


T-shirt and Sweater-jacket: Women's Secret
Trousers: America Today

Thursday, 15 April 2010

Spring in beeld

Een paar foto's die de lente vertegenwoordigen.



Een dagje naar de zee.


Een nieuw poesje in de mand. En gewoon de zon die door het gordijn naar binnen schijnt.


Terug blaadjes (en kleur) aan de bomen.


Werken aan een diploma, buiten in de zon.


Friday, 9 April 2010

Herademing voor de voeten




Mijn voeten zullen blij zijn. Vanaf vandaag mogen ze zich (af en toe) nestelen in een Geox schoenen paar. Een comfy schoenen paar dus waar verstikkingsdood niet langer bestaat: naast de luxe van vrij ademen hebben mijn tenen ook een zee van plaats. Deze keer dus geen pumps met nauwe tip, punt (hoe noem je dat eigenlijk bij een schoen: het voorste punt?) voor mij.
Ik geef toe: de comfy aankoop was pure noodzaak. Wegens jarenlang voetwringen in gehakt en gepunt schoeisel kregen mijn voeten het zwaar te verduren. Ik kon hun leiden niet meer aanzien (aanvoelen eigenlijk) en besloot daarom (al ettelijke weken geleden) om me een paar comfy shoes aan te schaffen.

Die beslissing op zich was al een hele grote stap: ik heb namelijk een probleem met praktische schoenen kopen. Hoe meer hakkig en nauwpuntig (maw hoe meer onpraktisch), hoe beter lijkt mijn schoen-koop-moto. Daar moest ik dus voor de net gedane aankoop even van afstappen.
Enfin, de beslissing was genomen, nu moest de aankoop nog gebeuren. Een nog grotere stap.

Als eeuwige twijfelaar is het sowieso niet eenvoudig om aankopen te doen. Als de aankoop dan nog eens niet met het normale moto gebeurt, wordt het wel heel moeilijk. De afgelopen twee weken ben ik zowat alle schoenwinkels afgegaan, zowat alle iet of wat sportieve schoenen zijn onder mijn (zeer kritische) oog gepasseerd en op zowat alle paren had ik iets aan te merken. Het was zo erg dat mijn compagnon- die zowat de enige is die "het voorrecht" heeft om mij te vergezellen op (window)shoppingtrips'- het ondertussen al had opgegeven. (Tja, ik kan het hem niet kwalijk nemen: ik ben niet echt te genieten als ik niets naar mij zin vind. Vandaar ook dat ik liever alleen ga: dan stoor ik de andere niet met mijn gezeur.) Maar ik dwaal hier af, back to the comfy shoe story.

Vandaag was het mijn laatste poging tot mooie comfy shoe vinden. Ik was al een beetje wanhopig aan het worden. Dat bleek nergens voor nodig, want wat bleek: wie zoekt die vindt. En hoe goed de schoenen ook zitten, ik hoop er toch twee lentes mee te doen zodat ik ook nog geld heb om de traditiegetrouwe hakkige en nauwpuntige collectie verder uit te breiden .