Monday, 29 March 2010

The grass is always greener on the other side

Ik ben een buzzer, zo iemand met een buzzy pazz die dagelijks gebruikt maakt van De Lijn. Al ettelijke jaren, ik geloof zo'n kleine tien jaar ondertussen.

Nu is in de loop van die jaren mijn houding ten opzichte van buzzen erg veranderd. In het begin, als prille tiener en puber vond ik buzzen (=de bus nemen) 'de max' (om het in jongerentaal uit te drukken). De bus nemen was dan ook eerder uitzondering dan regel: als schoolganger gebruikte ik dagelijks 'de vlo' (nogmaals: om het in jongerentaal uit te drukken) om op bestemming te geraken. De bestemming, dat was negen keer op de tien school, die ene keer op de tien was het de bushalte. Als eindbestemming had ik dan 't Shopping Center of 't stad, vanaf mijn vijftiende zo ongeveer twee keer per maand. De bus was toen nog tof en leuk: die enkele keren dat ik van De Lijn gebruik maakte, was het om te gaan winkelen. Dat hield voornamelijk in kruidvat-snoep kopen (ik had toen al nooit geld om echte dingen te kopen op shoppingtrips). Zoals ik al zei: toen was het nog plezant om eens op de bus te zitten, zelfs staan was in die tijd een leuke ervaring. Ik vond het toen zo leuk, dat ik zelfs met de bus naar school wilde gaan. 'Jammer genoeg' ging dat niet wegens een slechte busverbinding (een fietstocht was zowiezo nodig om aan de bushalte te geraken). Ik had beter moeten weten, dat met de bus naar school moeten helemaal niet zo leuk is. Tja, the grass is always greener on the other side. Toch?

En zoals men zegt: tijden veranderen. Dezer dagen zit ik dagelijks op de bus; De Lijn verbindt nu letterlijk waar ik woon met waar ik werk & studeer. Waar ik vroeger buzzde om leuke dingen te doen, buzz ik nu om in saaie lessen te geraken. Bijgevolg heeft het buzzen tegenwoordig een minder positieve connotatie dan pakweg zes jaar geleden.

De buzzhaat (om het op zijn zachtst uit te drukken) is eigenlijk begonnen aan het begin van mijn 'verder-studeer-carrière'. De weg om van huis naar school te gaan en omgekeerd duurde tien keer zo lang. Van de ene op de andere dag (met drie maanden zomervakantie ertussen eigenlijk) kon ik niet meer zelf kiezen wanneer ik vertrok en hoe snel ik moest zijn. De Lijn nam die beslissing voor mij: als ik niet op tijd aan de bushalte stond (en sta), ben ik te laat. En dat vind ik niet eerlijk want als de bus te laat komt hangen er voor haar geen gevolgen aan vast. (Buiten slecht gezinde buzzers natuurlijk.)
Maar tijdschema's zijn niet de enige reden om niet van buzzen te houden. Plaatsgebrek is een ander probleem. Tijdens de spits verandert mijn tas in een wapen om me een weg door de menigte te banen: zij die mijn (bus)pad dan kruisen, zullen het geweten hebben. Mijn ogen worden kanonkogels om mensen die net voor mijn neus een zitplaatsje bezetten, mee dood te bliksemen. Van mijn lieve, vriendelijke persoonlijkheid, schiet dan niet meer veel over.
En er zijn nog dingen die mijn bushaat alleen maar kunnen bevorderen: stank, een ongelooflijke stank, van de bussen en van sommige medepassagiers. Als ik op bestemming (meestal school of werk) aankom, heb ik praktisch altijd het gevoel dat ik me in jaren niet meer heb gewassen. Liters parfum spuit ik er bijgevolg door op school en zo wordt het buzzen ook een kostelijke grap.

En nu zou ik maar al te graag ook een lijstje positieve buzz-aspecten geven, maar die bestaan jammer genoeg niet. Het ideale vervoersmiddel momenteel, lijkt mij de trein, maar die hebben ze jammer genoeg nog niet uitgevonden in het dorp waar ik woon. Och, binnen een paar jaar ben ik waarschijnlijk een carrière makende treiner en droom ik van een wagen met privé-chauffeur. Tja, the grass is always greener on the other side. Toch?

Monday, 22 March 2010

Bekroonde Tas: episode 2



Wat voorafging: Ik zag een hele mooie tas bij Friis & Company, almost the one. Maar uiteindelijk was de tas toch niet helemaal perfect. Na heel wat gepieker ben ik nog steeds op zoek...

Maar daar komt verandering in. Ik heb ze namelijk gevonden, en het is toch diezelfde waar ik het vorige keer over had. De antraciet-grijze, in met-kroon-bedrukte-stof, volledig stoffen tas die mij toen niet perfect leek. Na nogmaals een bezoek te brengen aan de Friis-store, kon ik me niet inhouden en heb ik de tas dan toch gekocht.

Woensdag 17 maart, The Day: ik wilde, moest en zou een tas kopen. Ik kan niet uitleggen waarom, maar het was gewoon zo. Misschien bracht het lenteweer me in the mood for baghunting? Of misschien wilde ik gewoon kost wat kost een nieuwe tas? (Die laatste verklaring lijkt me het meest logisch eerlijk gezegd.) Het waarom doet er eigenlijk niet toe, dus laten we verder gaan.

Zoals ik al zei: ik wilde en zou dus een tas kopen. En zo kwam het dat ik over de Lombardevest marcheerde iets na twaalven 's middags die dag. Met een duidelijk doel voor ogen: (voor diegenen die het nog niet doorhadden) een tas kopen. Ik hoopte nog op een beige of roze exemplaar, maar dat was niet mogelijk zonder de lederen afwerking, zo bleek.

De verkoopster moet gedacht hebben dat ik gek was: ze heeft me zowat alle tassen laten zien. Ik denk dat ze op de duur al even hopeloos als ik was, dat ze vreesde dat ik zonder aankoop de winkel zou verlaten. (Hoe zou je zelf zijn als je na een half uur nog steeds geen tas verkocht hebt aan een anders wel zeer enthousiaste klant?)

Hoe dan ook, na een grondige inspectie van zowat ALLE tassen die in de winkel stonden, hakte ik de knoop door. De antracietgrijze, in met-kroon-bedrukte-stof, volledig stoffen tas zou het zijn voor mij. En sindsdien is ze dus van mij.

Ondertussen zijn we anderhalve week verder. De tas heeft al veel mogen verdragen: kilo's boeken, eten, paaseitjes, drinken, ... Ze heeft ook al een paar dagen in een locker mogen hangen. Momenteel ligt ze op mijn bed, aan het rusten om morgen weer aan een zwaarbeladen dag te beginnen.


Friday, 19 March 2010

Tripping


Pfieuw: een zucht van opluchting toen ik uit de cinemazaal kwam een paar dagen geleden. Ik voelde me Alice, als in Alice in Wonderland als ze het konijnenhol uitgekropen komt. En dit door een 3D brilletje dat mijn neus sierde.

"Vanwaar de opluchting?" vraagt u zich nu misschien af. Het zit zo: de film was nog maar net begonnen of ik dacht al dat ik in een droom zat. Maar even later leken de gebeurtenissen plots zo echt... Droom (film eigenlijk, soit) en werkelijkheid waren niet meer van elkaar te scheiden. Ik had echt het gevoel dat ik aan het trippen was: het begon met een konijn dat me leek te achtervolgen op een tuinfeest. Ik volgde het diertje op zijn beurt en ik viel even later in een gat (een konijnenhol) dat geen einde leek te hebben. Uiteindelijk belandde ik dan toch... op de plafond, zo bleek: ik hing ondersteboven aan de plafond van een klein kamertje. Even later dronk ik een slok van een of ander drankje (op het etiket stond: 'drink mij') en ik kromp tot ik nog maar heel klein was. Ik groeide en kromp vervolgens weer enkele keren na elkaar dankzij een lekker cakeje en dit in een mum van tijd. Ik liep in een bos met paddestoelen zo hoog als bomen. Dieren, en zelfs planten spraken me aan, poezen gingen op in stof om een paar minuten later weer binnen mijn oogveld te figureren. Kortom: zot, zot, zot. Ik dacht even dat ik echt zot was. En alsof dat nog niet erg genoeg was, had een of andere koningin (met een gigantisch grote hoofdomtrek) het blijkbaar ook nog eens op mij gemunt...
Met momenten hoopte ik (net als Alice) dat het werkelijk maar een droom was: een nachtmerrie waar ik zo dadelijk wel uit zou ontwaken. Maar dat was het dus niet. Of wel?
Eigenlijk heb ik het verhaal van Alice in Wonderland nooit goed begrepen: als kind hadden we een sprookjesboek waarin het verhaal stond. Hoewel ik het duizenden keren heb gelezen, is het mij nog steeds niet duidelijk of het Alice-avontuurtje nu droom dan wel werkelijkheid is.
Volgens sommige bronnen verwijst Wonderland naar een drugstripje: als je drugs gebruikt, dan zie je dingen die niet echt zijn maar die wel heel echt lijken. Met andere woorden: Wonderland verwijst naar de hallucinaties die in je wereld optreden als je drugs neemt. I don't do drugs, maar mede door de 3D-techniek heb ik toch eens kunnen trippen. Het was eng. Het was spannend. En ik hoop het nooit in't echt te moeten meemaken. Het was goed voor één keer, het tripje. Maar tegelijkertijd was het ook supergoed als film: het heeft me dan wel een kleine tien euro gekost, het was zijn geld meer dan waard.

voor meer info over Alice & Drugs: http://www.alice-in-wonderland.net/explain/alice817.html

Tuesday, 16 March 2010

This is it


The Bag I was telling you about in my previous post... Unfortunately I haven't found it yet in the Friis Store.

Thursday, 11 March 2010

Bekroonde Tas


Ik wil een nieuwe tas. Niet zomaar een tas hoor: een bekroonde tas. Ik denk dat je ze wel kent, als je ze ziet zeker: de Friis& Company travelbag.

Een paar jaar geleden heb ik me een mooi exemplaar aangeschaft. Jammer maar helaas had ik, volledig tegen mijn principes in, één uitgekozen met fake lederen handvaten en fake lederen afwerking aan de naden. Al na een paar weken vertoonden de randen slijtage en ik werd dus gestraft voor het overtreden van mijn persoonlijke wet om niets fake te kopen. Na enkele maanden van niet-dagelijks gebruik begonnen ook de handvaten het te begeven. Bijgevolg belandde de tas in mijn kas. Weggooien ging en gaat niet want ik vind de tas nog altijd zeer mooi. Het is de stof die de tas bijzonder maakt: beige met daarop een soort kroontje (het heeft iets weg van het carrefour teken), maar ook de bling-bling-kroon op de sluitingsflap van de tas geeft haar een apart karakter. (Voor zij die beweren dat al die travelbags toch kroontjes hebben: dat klopt, maar de ene tas is voorzien van een mooiere en fijnere kroon dan de andere).

Zo'n twee jaar ligt de versleten tas nu in mijn kast, maar af en toe haal ik ze eruit om nog eens te bewonderen. Na een zoveelste kijkbeurt enkele weken geleden heb ik besloten om opnieuw een mooie Friis& Company tas te kopen. (Die mooie moet er wel bij, want ik vind bijlange niet alle Friis tassen mooi.) Een exemplaar volledig in stof weliswaar, zonder lederen afwerking. Eigenlijk is het zo een als de allereerste Friis tassen, de basic-travelbags, die verkocht werden, maar dan in een niet-effen stof. Ik wil namelijk een tas in dezelfde stof als diegene die ik al heb gehad. Liefst ook voorzien van dezelfde kroon als diegene die ik al heb gehad, maar dat bestaat niet vrees ik. (De basic-tassen hebben meestal een iets minder mooie kroon dan diegene die mijn tas siert, niets aan te veranderen.)

Enfin, Vanmiddag liep ik, voor de duizendste keer in een dikke week tijd, de Friis winkel binnen. En daar stond ze... dacht ik. De in met-kroon-bedrukte-stof, volledig stoffen tas. (Wow, dit klinkt ingewikkelder dan dat het is!) Euforie welde in me op, ik wou het al beginnen uitschreeuwen van geluk. Alles zat mee, enkel de kleur (antraciet grijs) was niet wat ik zocht. Vol goede moed vroeg ik aan de verkoopster van dienst (een andere dan bij mijn vorige bezoek aan de winkel. De verkoopsters veranderen daar precies om de dag, want ieder keer als ik er kom zit er iemand anders) of ze de tas toevallig niet in het beige hadden: ook in stof bedrukt met kroontjes en zonder lederen afwerking. 'Neen', was het antwoord: kort maar krachtig en vooral heel duidelijk.
Resultaat: de zoektocht gaat nog voort en nog geen nieuwe bekroonde tas voor mij. Volgende week komt er blijkbaar een nieuwe levering binnen. Hopen dat de in met-kroon-bedrukte-stof, volledig stoffen tas er dan bij zit in de juiste kleur. Hoe dan ook, ik hou jullie op de hoogte en als ik ze (ooit) vind, die ideale bekroonde tas, dan lezen jullie het wel.

Op de foto ziet u de befaamde kroon, de foto is niet van super kwaliteit maar het geeft toch ale een idee van de stof en van de lederen afwerking die ik niet meer wil en van de kroon zelf.

Thursday, 4 March 2010

Victoria's Beach Angels



Vooral deze twee 'dotted' bikini's vind ik super.





Hier alle bikini's & badpakken van VS die ik wel zou willen.

source: http://www2.victoriassecret.com/landing/?cgnbr=OSSWMZZZZZZ, consulted 28/02/2010

Monday, 1 March 2010

Flower Power uit de Nineties


Ik heb Jackpot, als in de grote winnaar zijn, want mijn mama heeft Jackpot, als in het merk van de kleurige foulards met mooie bloemen. Flower power die dateert uit de nineties dus.

Eigenlijk is het pure melancholie: mijn mama droeg de sjaaltjes toen ik nog een klein meisje was. Ze had (en gelukkig heeft ze nog steeds) een hele verzameling van de katoenen sjaaltjes die bedrukt zijn met een mooi bloemenpatroon.
Ano 2010 zie je mijn mama zelden (om niet te zeggen nooit) rondlopen met het accessoire om de hals geknoopt, maar 'vroeger' droeg ze haar Jackpots praktisch het hele jaar door. Ik droomde ervan om 'later' mijn outfits ook met die mooie sjaaltjes op te fleuren (letterlijk en figuurlijk dan). 'Vroeger' ging dat niet, in ieder geval niet met de real stuff: de echte Jackpots. Ik had wel een collectie 'omslagdoekjes', kleine gelijkaardige (qua vorm en functie dan toch) sjaaltjes (jammer genoeg niet even mooi) van Esprit: met Kerst lag er meestal zo'n klein lapje ingepakt onder de kerstboom op mij te wachten, klaar om mijn hals te sieren. Ze maakten me dolblij want zo kon ik toch al een sjaaltje omdoen, het is het gebaar dat telt, toch?

En nu, ik veronderstel dat het nu 'later' is, ano 2010 is Jackpot-sjaaltjes-om-mijn-hals een feit: ik leen de bebloemde lapjes af en toe van mijn mama. Ze zijn zo warm, zo zacht, ze jeuken niet (in tegenstelling tot wollen sjaals),... De bloemen die de stoffen sieren zijn, net als de sjaaltjes zelf, allemaal gelijkaardig maar tegelijkertijd toch ook allemaal anders: je hebt ze echt in alle maten en kleuren. Voor elke outfit ligt er wel een gepast exemplaar in de sjaaltjesdoos. Bovendien komen ze in barre wintertijden wel heel goed van pas: mijn nek blijft warm en ze brengen toch een beetje fleur in mijn leven. En in mijn outfits, niet te vergeten.


PS: Trouwens, vandaag was little miss sunshine op bezoek: ik kon het niet laten om even een foto te trekken met een blauwe flowerpower om mijn hals. (zie foto)