Sunday, 21 February 2010

Tweemaal Anders


Zondagochtend ging ik naar de cinema. Olé, ola. En wat ik daar zag heeft me diep geraakt. Olé, ola. De aardbewoners (wij, mensen dus) dachten dat ze een ander planeet (Pandora) konden overnemen. Wel, mooi niet dus, blijkt zo. (Meer ga ik hier niet over vertellen, anders verklap ik het einde al.)

Het gaat hier over Avatar, de 3D-film van James Cameron, de filmmaker die z'on dikke tien jaar geleden de Titanic een tweede keer naar de zeebodem deed afdalen (zinken dus). Het verhaal van zijn nieuwste werk is niet zo bijster origineel, kolonisatie van de (nabije?) toekomst zou je het kunnen noemen. De plot in een notendop: 'Natives, Na'vi's in de film, worden verjaagd uit hun planeet door zij die denken overmacht te hebben'. De film had iets weg van Pocahontas (je weet wel, die tekenfilm uit de jaren negentig): invasies door de zogenaamde 'ontwikkelde beschaving' waarbij er een onmogelijke liefde ontstaat tussen twee leden uit de vijandige groepen (Pocahontas en John, Jake en Neytiri).

Ondanks de already-seen-a-thousand-times- verhaallijn, is het een super film, al was het maar voor het hoog realiteitsgehalte van dit science fiction werk door speciale technieken. Het Utopolis bezoek was dan ook een unieke ervaring. Tweemaal anders: de kijker wordt binnengeleid in een andere planeet (eenmaal anders) en dit in drie dimensies (tweemaal anders) tegelijkertijd. Voorzien van een (oerlelijk) brilletje, wandelde ik Pandora binnen. Of beter gezegd: met behulp van 3D technieken werd ik Pandora in gekatapulteerd, in gezelschap van Jake Sully & co. De film laat zien hoe de mens in staat is om alles te vernietigen om één enkele reden: geld. Money makes the world go round, right? Niet echt neen, maar ja niet iedereen denkt er zo over: net als in reality, bestaat er hierover ook onenigheid in de film.

Kortom: oud nieuws onder de zon in een nieuwe wereld.






No comments:

Post a Comment