Sunday, 21 February 2010

Tweemaal Anders


Zondagochtend ging ik naar de cinema. Olé, ola. En wat ik daar zag heeft me diep geraakt. Olé, ola. De aardbewoners (wij, mensen dus) dachten dat ze een ander planeet (Pandora) konden overnemen. Wel, mooi niet dus, blijkt zo. (Meer ga ik hier niet over vertellen, anders verklap ik het einde al.)

Het gaat hier over Avatar, de 3D-film van James Cameron, de filmmaker die z'on dikke tien jaar geleden de Titanic een tweede keer naar de zeebodem deed afdalen (zinken dus). Het verhaal van zijn nieuwste werk is niet zo bijster origineel, kolonisatie van de (nabije?) toekomst zou je het kunnen noemen. De plot in een notendop: 'Natives, Na'vi's in de film, worden verjaagd uit hun planeet door zij die denken overmacht te hebben'. De film had iets weg van Pocahontas (je weet wel, die tekenfilm uit de jaren negentig): invasies door de zogenaamde 'ontwikkelde beschaving' waarbij er een onmogelijke liefde ontstaat tussen twee leden uit de vijandige groepen (Pocahontas en John, Jake en Neytiri).

Ondanks de already-seen-a-thousand-times- verhaallijn, is het een super film, al was het maar voor het hoog realiteitsgehalte van dit science fiction werk door speciale technieken. Het Utopolis bezoek was dan ook een unieke ervaring. Tweemaal anders: de kijker wordt binnengeleid in een andere planeet (eenmaal anders) en dit in drie dimensies (tweemaal anders) tegelijkertijd. Voorzien van een (oerlelijk) brilletje, wandelde ik Pandora binnen. Of beter gezegd: met behulp van 3D technieken werd ik Pandora in gekatapulteerd, in gezelschap van Jake Sully & co. De film laat zien hoe de mens in staat is om alles te vernietigen om één enkele reden: geld. Money makes the world go round, right? Niet echt neen, maar ja niet iedereen denkt er zo over: net als in reality, bestaat er hierover ook onenigheid in de film.

Kortom: oud nieuws onder de zon in een nieuwe wereld.






Saturday, 20 February 2010

Inspiratieloos

Inspiratieloos... ik ben compleet inspiratieloos. Je hebt het misschien al gemerkt aan de steeds kortere blogberichtjes. Het komt er op neer dat ik echt geen idee heb van wat ik jullie, lieve lezers, momenteel vertellen moet.

De oorzaak van deze ideeloosheid is nog niet bekend, maar het lijkt dat het is begonnen rond het einde van de examens, nu al een dikke drie weken geleden. Misschien heb ik mijn grijze massa net iets te lang rust gegeven na een lange periode van studeer-activiteiten?... Zouden examens dan toch ergens goed voor zijn?

Enfin, don't worry: ik heb een oplossing bedacht. Voortaan ga ik af en toe (in tijden zoals deze, waarin ik geen ideeën heb) recensies posten op de blog, tekstjes dus waarin ik mijn oordeel vel over boeken, films, restaurantjes, ... En misschien heeft u, lieve lezer, daar dan ook wat aan.

ps: Binnen een paar dagen zullen de eerste op het wereldwijde web staan.


Monday, 15 February 2010

Quelle Bague

foto slechte kwaliteit: foto van computerscherm,
maar zo kan je het sierraad toch al eens zien.

Bague Rem is zijn naam. Ik zag hem voor het eerst op de site van Reminiscence en ik wil en zal hem hebben; Rem, Mer, zee dus. Will fit me perfect.

Friday, 12 February 2010

My funny Valentine


Het is Valentijn vandaag. Ik ben niet zo into de hele hartjes hype, maar de dag van Sint Valentijn is toch een vermelding waard.

Al is het maar omdat de dag van de liefde een puur commercieel gebeuren is in België, best grappig eigenlijk. Overal waar ik ga, waar ik sta, zie ik liefde. Liefde die te koop is: in de vorm van chocolaatjes bij de chocolatiers, in de vorm van koekjes bij de bakkers, in de vorm van plastieke prullen (de soort van dertien in een dozijn, in elke winkel te koop). De echte betekenis van 14 februari lijkt dus ver zoek.

Maar het is voor mij toch een funny Valentine. Niet omdat ik anonieme liefdesverklaringen verwacht. (Ik heb al een Liefje en liefdesverklaringen krijg ik dus dagelijks, 14 februari is op dat gebied dus niet speciaal.) Het is een funny Valentine omdat het een goede reden is om nog eens met Vriendlief uit eten te gaan. (Over drukte moeten wij ons geen zorgen te maken, want wij doen het gewoon een paar dagjes op voorhand.) Met het 'wat koop ik voor partner op Valentijn?' dilemma heb ik niet te kampen omdat ik daar niet aan meedoe. (Ik geef gewoon cadeautjes op momenten dat ik er geld voor heb, niet zo heel vaak dus.)

En tenslotte: liefde verdient toch ook een feestdag, evengoed als bijvoorbeeld de geboorte, dood en verrijzenis van Jezus. Enfin, mijn liefde verdient in ieder geval zo'n dag. Alleen nog vragen of hij My Funny Valentine wilt zijn...

Friday, 5 February 2010

Mooi maar geen Inhoud

commentaar: zie onder *

"Uiterlijk is niet alles" (lucky me) hoor je wel eens zeggen, een mooi iemand die niet veel interessante dingen te zeggen heeft, bedoelen ze dan. "Mooi maar geen inhoud" is ongeveer hetzelfde in de éné zin. In de andere zin betekent het: een prachtige handtas met daarin een wondermooie portefeuille - tot hiertoe alles nog oké - maar die bevat zogenaamde laag-saldo-bankkaarten en zo goed als zero money.

Wel, de tweede betekenis van 'mooi maar geen inhoud' past volledig binnen het plaatje van mezelf (de eerste niet, simpelweg omdat ik niet mooi ben). Waar het in de praktijk op neerkomt is het volgende: grote bedragen neertellen voor een handtas of een portefeuille, no problem for me. Het gevolg is (helaas) dat mijn geld na zo'n aankoop quasi op is waardoor de handtassen een puur decoratieve functie vervullen. Hiermee bedoel ik dan ook echt een handtas als decoratief object in een interieur (gewoonlijk mijn kamer). Hoe dit te verklaren valt? Doordat, zoals ik net al zei, mijn rekeningsaldo na zo'n handtas-investering (synoniem voor saldokiller-aankoop) soms gevaarlijk dicht in de buurt van nul komt, kan ik geen uitstapjes meer doen. De handtassen belanden in de kast, netjes opgeborgen in de etuis die speciaal voor opberging ontworpen zijn. Je kan me na zo'n aankoop ook aantreffen thuis in de zetel, niksend, met een dromerige blik starend naar de handtas... dromend van dingen doen in gezelschap van de tas in kwestie, bijvoorbeeld shoptrips in fijne wereldsteden (Paris, Rome, New York, Amsterdam, ...) met als doel een nieuwe handtas kopen.

Momenteel staat de saldokiller-aankoop-teller op drie. De komende jaren zal dat aantal wellicht hoog oplopen, maar hoe hoog is nog niet helemaal duidelijk. Naar de verre toekomst toe is er beterschap in zicht door projecten die uitgewerkt kunnen worden, zoals bijvoorbeeld carière maken en op die manier veel geld verdienen om tripjes EN handtassen te financieren.
Nog even een opmerking ter zijde: Niet enkel tassen doen mijn budget de das om, ook oorbellen en footwear durven mijn rekeningsaldo soms in nauwe schoentjes te plaatsen.



de nauwe schoentjes, dateert van 2007
dus de schoenen zijn niet meer zo 'in'

* De titel verwijst niet naar Audrey Hepburn als domme schoonheid. Voor zij die het niet weten: de foto komt uit de film Breakfast at Tiffany's, waarin Audrey een jonge vrouw speelt die zelf niet heel rijk is, maar die wel droomt van mooie en dure spullen. Een beetje zoals ikzelf dus. (source: http://www.michaelhoppengallery.com/files/2bbbafb259fb22ea0d63aedd6036ae20.large.jpg)

Thursday, 4 February 2010

Expeditie Chocola


'I'm E.B. and I'm a Chocoholic.', dit even ter zijde voor diegenen die mij niet goed kennen. Hoewel, zo ter zijde is het niet want dit feit verklaart dat ik nu officiële Côte d'Or Proever ben.
Hoe het zover is kunnen komen?

Nog niet zo lang geleden (een paar weken) zat ik verweesd (had net een examen achter de rug) op de bus te wachten in 't Stad (Antwerpen) toen ik een affiche zag die mijn aandacht trok... 'Word officiële C'ôte d'Or proever'. Wel, dat moesten ze mij geen twee keer vragen. Ik heb me meteen ingeschreven op de site van Côte d'Or, inschrijving tot officiële chocoladeproever werd aanvaard en here I am: proud member of the Proeversgroep. En I like it, dat chocoladeproever zijn, want nu moet ik chocolade eten omdat ik anders mijn taak als proever niet zou vervullen. Als Chocoholic komt me dat dus nogal goed uit.
Ik ben naar de site van de Gouden Kust getrokken om op expeditie te gaan en zo vond ik verschillende bronnen die ik nadien aan grondig onderzoek heb onderworpen. (Lees: chocolade ontdekt, naar winkel gegaan, chocolade gekocht en de chocolade geproefd (en dus opgegeten)).

Eerst leek het op een vrij dure grap uit te draaien omdat ik chocolade in mijn bezit moet hebben om ze te proeven. And only one way to chocoladebezit, nl. buy the stuff.
Maar blijkbaar moet ik toch niet betalen (of toch niet altijd). Vanmorgen, bij het lichten van de brievenbus, ontdekte ik een enveloppe: afzender Côte d'Or, geadreseerdde Mevrouw de Chocoladerpoefster. Enfin, euforie alom en die werd alleen maar groter toen ik binnenin een reep chocolade ontdekte. Even proeven, vervolgens mijn mening geven op de site van Côte d'Or en daarbij kans maken op een bomvolle chocolademand... Life can be so beautiful.