Wednesday, 27 January 2010

Lijken & Blijken

Het is voorbij. Het is gewoonweg gedaan en ik leef nog. Het leek een onmogelijke opgave, maar ik heb ze volbracht. Het bewijs dat dingen niet altijd zijn wat ze lijken te zijn... Ah ja: voor ik het vergeet te zeggen, het gaat hier over de examens. Hoewel ik iedere keer opnieuw weer denk dat ik die vreselijke periode 'deze keer' echt niet ga overleven, heb ik het er (ook nu weer) heelhuids vanaf gebracht.

Mijn grijze massa heeft meer dan een maand lang (jawel, u leest het goed: meer dan dertig dagen) op volle toeren gedraaid (met de nodige feest- en filmuurtjes pauze weliswaar, maar toch: de brainactivity was van te lange duur). Oververhitte hersenpan was het gevolg. Met momenten vloog de stoom via mijn oren mijn hoofd uit, met (andere) momenten dacht ik in de tunnel te zitten. Die tunnel met heel in de verte een lichtje, het einde. Het einde van de examens blijkt nu en niet dat van de mijn leven zoals ik dacht toen ik het lichtje zag ergens in de periode van meer dan dertig dagen. (Tijdens de examens steekt extreem pessimisme de kop al eens op.) En de tunnel was lang: ondanks het vlammetje in de verte leek er geen einde aan te komen. Mja, nog maar eens een bewijs dat dingen niet zijn wat ze lijken, want guess what?
I'm here, out of the tunnel. Ik zou zeggen alive & kicking ... maar dat zou een grove leugen zijn want de mentale gevolgen zijn niet te overzien: massa's kennis zit opgeslagen in mijn hersenpan, in een kleine cel ergens in mijn geheugen. (Op het eerste gezicht positief: wat wereldse en ook minder wereldse wijsheden komen altijd van pas.) Maar de kennisopslagplaats valt om één of andere reden niet nader te benoemen, waardoor ik de wijsheden niet snel terug vind, om niet te zeggen verlies en dus nooit meer weet boven te halen.
Bovendien blijft het niet bij die opgeslagen onterugvindbare wijsheden. Neen, er is meer: mentaal-psychologische gevolgen, zoals een permanent slaaptekort met daaraan verbonden stemmingswisselingen en ook sociaal-psychologische gevolgen zoals isolatie verschijnselen waardoor iedere voetstap buitenshuis een nieuwe ontdekkingsexpeditie lijkt. En nog een keer: dingen zijn niet altijd wat ze lijken te zijn, want een fietstocht naar de bushalte en een tramrit richting school in Antwerpen horen niet thuis in de categorie 'ontdekking trips'.

Hoe ik het dan toch overleefd heb? Wel er zijn nog zekerheden in het leven, dingen die blijken te zijn wat ze lijken te zijn. Ze maken een onmogelijke opgave toch mogelijk. Een voorbeeld: Short Message Services... Korte (short) berichtjes (message) die me een dienst (service) hebben bewezen. Korte berichtjes gevuld met aanmoedigingen, steun en toeverlaat van Friends, als in mijn Vrienden en niet het olijke zestal uit de serie. (Maar toch ook Friends als in het olijke zestal uit de serie omdat ze mij 's avonds ontspanning boden.) En then there is love... my love als in Chocolade... die me door dik en dun heeft gesteund als ik het even niet meer zag zitten. En natuurlijk ook my love als in Mijn Lief... die me ook door dik en dun heeft gesteund als ik het niet zag zitten.

Enfin, hoe tijdens een examenperiode zoveel dingen lijken te zijn en soms (gelukkig maar) ook blijken te zijn. Of moet ik zeggen soms gelukkig maar ook niet blijken te zijn?

No comments:

Post a Comment