Sunday, 31 January 2010

Blegocentrisme

"Is het niet een beetje egocentrisch?" Deze vraag spookt door mijn hoofd sinds het ontstaan van Elle Basi. Een blog met allemaal vertellingkjes over MOI. En dat terwijl er zoveel andere dingen gebeuren in de wijde wereld. Misschien zou deze blog gevuld moeten zijn met the real stuff: echte, harde journalistieke teksten die de mensheid iets bijbrengen (Ik vrees een beetje dat tekstjes over examens, handtassen en party outfits dat niet doen.). Met mijn macbookje (sorry voor het gestoef, maar het moet gewoon even vermeld worden) produceer ik in een mum van tijd artikels, het www biedt massa's contactgegevens van interessante personen die mij en de rest van de wereld wel wat belangrijke dingen te vertellen hebben. En dat kan gaan over de meest uiteenlopende onderwerpen: van gebeurtenissen in het kleinste dorp tot wereldschokkende feiten die iedereen aan belangen. Wat ik wil zeggen: de onderzoeksjournalistiek met al zijn aspecten zou misschien iets nuttiger zijn dan deze blog over MOI, ikzelf en mijn persoonlijkheid met de daarbij horende gedachten en bezigheden.

En dan is er nog de privacy: kranten staan vol met berichten over hoe gevaarlijk facebook wel niet kan zijn voor de persoonlijke levensomgeving van het individu en over bedrijven die via databanken zo goed als alles over zo goed als iedere wereldbewoner weten te ontrafelen. Ondanks deze waarschuwingen maak ik hier rustig een blog aan, toegankelijk voor iedereen, met persoonlijke levenservaringen waarbij ik, met andere woorden, mijn ziel blootleg aan Jan en Alleman. Voor mijn eigen veiligheid zou het dus misschien beter zijn om deze blog voortaan te vullen met berichten over de opwarming van onze planeet, over hoe het verder moet met de aarde, over de levenskansen van de mensheid nu en na het jaar 2012 en of de mensheid überhaupt nog bestaat na dat befaamde jaartal en ook onderwerpen zoals natuurrampen en hoe de rijken de armen uit de put kunnen halen vormen mogelijk blogvoer.

Enfin, er zijn zoveel dingen interessanter dan Moi, ikzelf en mijn persoonlijkheid met al de daarbij horende gedachten en bezigheden. Maar toch... Van Dale definieert een blog als een dagboek op het internet (http://www.vandale.nl/vandale/opzoeken/woordenboek/?zoekwoord=weblog). Is een dagboek dan meestal niet vol geschreven met persoonlijke ervaringen?...
Laat in de onduidelijkheid over wat wel en niet schadelijk is voor de privacy, over wat een blog net wel en net niet moet bevatten, één ding wel duidelijk zijn: ik ben er nog niet uit of ik lekker doorga met het egocentrisch bloggen (zoals ik de twee afgelopen maanden heb gedaan) of ik me ga toespitsen op de harde journalistiek en de feiten des aardes. Mja, mijn blog zal het wel uitwijzen.

ps: Over egocentrisme gesproken: tel misschien het aantal 'ik' gerelateerde woorden in dit bericht. Zegt genoeg, niet?

Wednesday, 27 January 2010

Lijken & Blijken

Het is voorbij. Het is gewoonweg gedaan en ik leef nog. Het leek een onmogelijke opgave, maar ik heb ze volbracht. Het bewijs dat dingen niet altijd zijn wat ze lijken te zijn... Ah ja: voor ik het vergeet te zeggen, het gaat hier over de examens. Hoewel ik iedere keer opnieuw weer denk dat ik die vreselijke periode 'deze keer' echt niet ga overleven, heb ik het er (ook nu weer) heelhuids vanaf gebracht.

Mijn grijze massa heeft meer dan een maand lang (jawel, u leest het goed: meer dan dertig dagen) op volle toeren gedraaid (met de nodige feest- en filmuurtjes pauze weliswaar, maar toch: de brainactivity was van te lange duur). Oververhitte hersenpan was het gevolg. Met momenten vloog de stoom via mijn oren mijn hoofd uit, met (andere) momenten dacht ik in de tunnel te zitten. Die tunnel met heel in de verte een lichtje, het einde. Het einde van de examens blijkt nu en niet dat van de mijn leven zoals ik dacht toen ik het lichtje zag ergens in de periode van meer dan dertig dagen. (Tijdens de examens steekt extreem pessimisme de kop al eens op.) En de tunnel was lang: ondanks het vlammetje in de verte leek er geen einde aan te komen. Mja, nog maar eens een bewijs dat dingen niet zijn wat ze lijken, want guess what?
I'm here, out of the tunnel. Ik zou zeggen alive & kicking ... maar dat zou een grove leugen zijn want de mentale gevolgen zijn niet te overzien: massa's kennis zit opgeslagen in mijn hersenpan, in een kleine cel ergens in mijn geheugen. (Op het eerste gezicht positief: wat wereldse en ook minder wereldse wijsheden komen altijd van pas.) Maar de kennisopslagplaats valt om één of andere reden niet nader te benoemen, waardoor ik de wijsheden niet snel terug vind, om niet te zeggen verlies en dus nooit meer weet boven te halen.
Bovendien blijft het niet bij die opgeslagen onterugvindbare wijsheden. Neen, er is meer: mentaal-psychologische gevolgen, zoals een permanent slaaptekort met daaraan verbonden stemmingswisselingen en ook sociaal-psychologische gevolgen zoals isolatie verschijnselen waardoor iedere voetstap buitenshuis een nieuwe ontdekkingsexpeditie lijkt. En nog een keer: dingen zijn niet altijd wat ze lijken te zijn, want een fietstocht naar de bushalte en een tramrit richting school in Antwerpen horen niet thuis in de categorie 'ontdekking trips'.

Hoe ik het dan toch overleefd heb? Wel er zijn nog zekerheden in het leven, dingen die blijken te zijn wat ze lijken te zijn. Ze maken een onmogelijke opgave toch mogelijk. Een voorbeeld: Short Message Services... Korte (short) berichtjes (message) die me een dienst (service) hebben bewezen. Korte berichtjes gevuld met aanmoedigingen, steun en toeverlaat van Friends, als in mijn Vrienden en niet het olijke zestal uit de serie. (Maar toch ook Friends als in het olijke zestal uit de serie omdat ze mij 's avonds ontspanning boden.) En then there is love... my love als in Chocolade... die me door dik en dun heeft gesteund als ik het even niet meer zag zitten. En natuurlijk ook my love als in Mijn Lief... die me ook door dik en dun heeft gesteund als ik het niet zag zitten.

Enfin, hoe tijdens een examenperiode zoveel dingen lijken te zijn en soms (gelukkig maar) ook blijken te zijn. Of moet ik zeggen soms gelukkig maar ook niet blijken te zijn?

Monday, 25 January 2010

VW-lijstje

Vakantie Wens-lijstje


Voor mij een vakantie aan de zee alstublieft. Welke kust? Euhm... une côte française, of het nu de Côte Bleue of d'Azur is, dat maakt me niet uit. Zolang het water maar blauw is.


Verder had ik ook nog wat Zomerschoeisel gewenst. Doe maar een paar espadrilletjes in jeans en nog een paar filpflops voor beachboy.


Ah ja, in verband met La Côte: liefst een kuststreek met kleine gezellige strandjes tussen de rotsen.

Saturday, 23 January 2010

Als een Vis op het Droge


Momenteel ben ik als een vis op het droge.
Het lijkt of ik vanalles mis, zoals een vis water mist.
Het lijkt alsof ik vanalles niet heb en niet kan doen, dingen die ik normaal gezien wel kan doen. Net zoals een vis die water wilt om in te zwemmen, maar die niet kan zwemmen omdat hij niet in het water zit.
Het lijkt alsof ik het niet ga overleven, net zoals een vis denkt dat hij zal sterven als hij zich niet snel terug in het water begeeft.
Het lijkt alsof ik zit te spartelen, zoals een vis dat doet als hij uit het water gehaald wordt.
En ik voel me zo, zoals een vis op het droge, door de examens. De blokperiode met daarop volgend de examens duurt veel te lang. Als ik niet snel tijd heb om uit te slapen, om te winkelen, om dingen te doen die niets te maken heb met leren, dan ga ik dood.
Net zoals een vis die te lang op het droge ligt.

Thursday, 21 January 2010

Zeevruchtjes


Ik hou zoveel van vruchtjes,
ze maken me zo blij.
Ik hou zoveel van vruchtjes,
mijn maag heeft er altijd plaats voor vrij.
Ik hou zoveel van vruchtjes,
vooral van Vruchtjes uit de Zee.

Chocolade Vruchtjes uit de Zee bedoel ik dan (Guylian zeevruchtjes dus).


Ik hou zoveel van die Zeevruchtjes,
ik er niet aan weerstaan.
Ik hou zoveel van die Zeevruchtjes,
als ik ze zie,
dan laat ik ze niet staan.
Neen, dan verdwijnen ze één voor één in mijn mond
en even later sta ik als verstomd
omdat de doos
helemaal
leeg
is.


ps: Treuren om lege dozen is niet nodig, want voor iedere doos Guylian die ik verorber, gaat er een deel naar Project Seahorse (Advancing Marine Conservation), voor de bescherming van de fauna en flora in de oceanen dus. Kortom, de boodschap is: massa's zeevruchten (chocolade Guylian zeevruchten weliswaar) eten voor het goede doel.





Sunday, 17 January 2010

Kroes -Cruz Haar



Ik wil lang Kroes haar. Zoals dat van Penelope of Doutzen Cruz/Kroes. Zolang het maar lang is, en het liefst van al zou ik ook een volle haarbos willen. Helaas vrees ik dat een mooie, lange EN volle haarbos er nooit van zal komen.

Vol is gewoon onmogelijk omdat de schepper, wie dat dan ook mag zijn, me niet voorzien heeft van volle lokken. Spaghetti sliertjes of strohalmpjes (vooral in de zomer dan), dat zijn zowat de beste beschrijvingen van mijn natuurlijk hoofddeksel en echt mooi is het ook weer niet.

Lang is mogelijk, maar daar gaat nogal wat tijd overgaan want de lokken die mijn hoofdhuid bedekken zijn nogal trage groeiers. Sinds mijn dertiende (een klein decennium dus) spaar ik al voor lang haar (voordien verkende ik de wereld met een caréke dat mijn zogenaamde flaporen bedekte). En het proces naar lang haar kende (en kent nog steeds, want ik heb het einddoel nog niet bereikt) zo zijn ups & downs, (of moet ik zeggen korte en lange perioden?).
Laat ik mezelf hier nader verklaren: als je je haar tot boven je schouders laat afknippen, dan moet het voordat het lang is eerst groeien tot het onder je schouders komt. Voor je haar in dat stadium zit, moet de haarlengte de tussenlengte overschrijden. En daar zit hem nu net het (grootste) probleem. In die tussenlengte valt er niets aan te vangen met je haar: naar achteren in een staart is niet goed want het is geen lange, mooie staart en ook geen kort, schattig staartje. Een mooie, elegante, stijlvolle (what ever kind of knot (dot in gewone mensentaal) it is) knot maken lijkt ook mission impossible. Je haar los laten hangen is ook uitgesloten omdat het geen mooi resultaat oplevert (zonder uren met technologische toestanden en bussen haarproducten in de weer te zijn tenminste). Kortom: een pruik dragen is eigenlijk de enige oplossing in de tussenperiode.
Als je haar dan nog eens traag groeit, is het een hele opgave om het tot aan de tussenlengte te laten komen. En eens die bereikt is ... heb je nog een hele lange weg te gaan. In Marie Claire's, Elle's en Feelings zie ik op zo'n momenten modereportages met modellen (die er met alle kapsels even prachtig uitzien), voorzien van prachtige korte coupés. En dat doet mij de das om. "De schaar er in" zeg ik dan tegen mezelf en dat doe ik dan ook ... Zelf. Met de desastreuse gevolgen vandien: scheve carés die recht (en dus nog korter) moeten worden geknipt om los gedragen te kunnen worden (caré is gewoonlijk kort en het haar opsteken is dan ook onmogelijk).
Dit scenario is het afgelopen decennium meer dan eens voorgevallen en nu zit ik dus nog steeds, met een engelengeduld, te wachten op lange, mooie, volle lokken (hoewel ik diep vanbinnen weet dat ik ze nooit zal hebben).

MAAR de hair story is nog niet afgelopen, want er is een grote maar. Soms geef ik NIET op en bijt ik op mijn tanden bij de tussenlengte. "Komaan, nog een paar jaar volhouden en je hebt de coupé die je altijd al wilde" denk ik dan. Mijn haar wordt vervolgens een beetje lang. Dit houdt in: de tussenlengte overschreden, maar nog niet lang genoeg om lang te noemen. Een nieuw probleem steekt de kop op: dat van de gespleten haarpunten, die ik vervolgens wegknip. Haartje per haartje doe ik dat, want oh nee, niemand anders dan ikzelf mag in mijn beetje lange lokken knippen. En op de duur zitten er lange en korte stukken in mijn haar waardoor ik uiteindelijk beslis om er weer een stuk of tien centimeters af te knippen omdat mijn haar er niet meer gezond uitziet en omdat er niets mee aan te vangen valt.
Momenteel zit ik de doorbijtfase met een beetje (letterlijk en figuurlijk) lang haar, wanhopend wachtend op de mooie, lange, volle haarbos.

ps: Moest het ooit zover zijn, dan post ik zeker een foto.

sources foto's:
(Doutzen: http://www.urbanfashionist.com/fashionist/pictures/fashionist001/NC009.jpg
Penelopé: http://www.hairstylescut.net/2009/11/penelope-cruz-loreal-hair-color-fashion.html)

Friday, 15 January 2010

I have a dream




I have dream. Een droom voor een zalig zonnige zomer vakantie zonder studieboeken. Het winterweer hangt me de keel uit, de cursussen komen me de oren uit en ik kamp met permanent slaaptekort (dat binnen een kleine twee weken hopelijk weggewerkt zal worden.)




In de droom is het allemaal anders, beter (uiteraard). Ik vertoef in gezellige Franse steden, bezoek Italiaanse oorden en ik zit 's avonds, een Martini in de aanslag, op een terras in een zomerjurk. Met blote voeten kijk ik naar de weerspiegeling van de sterren in de zee die ik vanop het terras kan zien. En 's ochtends word ik wakker naast mijn Amor, met het geluid van de kabbelende zee en het gefluit van vogels (meeuwen waarschijnlijk). Nu, in mijn niet-droom, word ik ook gewekt door fluitende vogels of een kabbelende zee... van mijn Philips Wake Up Light. En hoewel het een fantastische wekker is, één die mij op (min of meer) natuurlijke wijze wakker maakt, prefereer ik toch de pure natuur met zijn echte geluiden.
Overdag (we zitten nu terug in mijn droom) geniet ik van panoramische uitzichten van op de top van de Eifeltoren, waan ik me in de Italiaanse Rennaissance en dit terwijl mijn fuel wordt aangevoerd in kleine kopjes Expresso. (Momenteel leef ik ook voor een stuk op koffie, maar dat is niet hetzelfde dan op vakantie. Nu drink ik liters koffie het om wakker te blijven, op vakantie geniet ik met volle teugen van de caféine.)

I wish I was there, in my dream. Of neen: I wish my dream was here, dat het al zomer is, dat ik 's avonds op blote voeten in een zomerjurk Martini kan drinken terwijl de zee kabbelt en de sterren schitteren op het wateroppervlak.
Enfin, ik ga nog even door met dromen en voor ik het weet, is mijn droom hier en waarschijnlijk droom ik dan al een andere droom.

Monday, 11 January 2010

Paris...




Rien à ajouter, c'est tout.

La dernière photo est publiée dans le livre 'Paris mon Amour', titre: Chaussure et tour Eiffel, par Frank Horvat. C'est un livre (à photos) qui montre Paris 'd'une autre façon': d'une manière originale par des images magnifiques.

Saturday, 9 January 2010

Veni Vidi Vici


Ik kwam, ik zag en ik overwon, deze week maakte ik het nog mee.
Ik ging naar het Wijnegem Shopping Center met mijn liefste levensgezel. Het was een helse tocht via gladde wegen en de vreugde was groot toen we eindelijk veilig aankwamen. Even verdween de happiness weer toen de parking overvol bleek te staan. Maar wij (ik & Lief) zijn een koppel lucky bastards: we vonden toch een plaats vlak bij de ingang. Veni verwezenlijkt, nu Vidi en Vici nog: het kijken (= zoeken en strijden voor) mooie kleren en de overwinning... die van het Soldenshoppen. Dat houdt gewoonlijk in: vechten voor kleding (waarbij meer dan eens iets uit iemands handen wordt gerukt, uit die van mij dus) en elle lange wachtrijen aan de kassa. Maar deze keer verliep de shopping trip anders: ik wist perfect welke winkels eerst te bezoeken en wat waar te vinden omdat ik al op vooronderzoek was geweest eerder deze week. En wat een euforie: alles wat ik wilde kopen, hing er nog in de juiste maat en kleur! Het ene stuk al meer afgeprijsd dan het andere. En de wachtrijen vielen best te overleven.
Nu wil ik toch even opmerken dat ik eigenlijk niet zo'n fan ben van de solden: dat aanschuiven, de strijd om een onnozel kledingstuk, ... Mijn principe is dan ook: niets gezien in de 'volle prijs', niets kopen in de solden. Maar aan het begin van de koopjes periode (ik kan het dan toch niet laten om eens 'te gaan kijken' wat er nog hangt) lijkt het telkens weer of de winkels een geheime voorraad kleren in stock hebben (waarschijnlijk spullen uit vorige collecties, maar who cares? Ik niet in elk geval.) die plots zo mooi lijken en die ik honderd procent zeker nooit eerder in de rekken heb zien hangen. Zo kocht ik een jeansjurkje, verdacht zomers om van de wintercollectie te zijn en een felle appelblauwzeegroene (je weet wel, dat mooi groen dat al enkele seizoenen in het straatbeeld rondhangt) sweater die mij ook verdacht fel lijkt om tot de wintercollectie te behoren (hoewel, felle kleuren kunnen tegenwoordig zomer en winter...)
Enfin, het maakt niet uit. Veni, Vidi, Vici: ik kwam, zag, overwon... en ik kocht.

Thursday, 7 January 2010

LV


"Tassen groot of klein, een Louis Vuitton zal het zijn", dit las ik eens in een modemagazine. (Ik weet niet meer welk, want het is al jaren geleden.) en deze uitspraak is me op het lijf geschreven. Het is niet dat ik zelf massa's Louiskes in mijn kast heb liggen, maar dat is wel het plan. Het plan voor de toekomst, eventueel de niet zo nabije, misschien wel vrij verre toekomst. De zeer beperkte collectie die ik nu in mijn bezit heb, zal en moet uitgebreid worden met een paar klassiekers. Hoe ik dat ga verwezenlijken, weet ik nog niet goed, maar waarschijnlijk heeft veel geld verdienen er wel iets mee te maken.

Enfin, bij deze (een kleine selectie uit) mijn LV Lijstje van Verlangen:
de Noé en Saumur (met het monogram omdat deze twee modellen ideaal zijn voor op vakantie),
een echte Louis Vuitton reiskoffer (met het monogram, ook omdat dit ideaal is om op reis te gaan),
een agenda (damier, omdat dit ideaal is om mijn afspraken in stijl vast te leggen),
...

(ps: ik vind nergens goede foto's, moest ik er ergens tegenkomen dan post ik ze zeker.)

Wednesday, 6 January 2010

Friends




I've got Friends.
Eighty hours of Friends,
that's what the dvd-box says anyway.
And I got it from my boyFriend.

source picture: http://cdn.www.thewb.com/swfs/images/downloadables/wallpapers/friends/friends_1024x768.jpg

Sunday, 3 January 2010

De eerste sneew




De eerste sneeuw is gevallen. De eerste sneeuw van 2010, de tweede sneeuw van deze winter. Voorlopig vind ik het nog leuk, want ik kan nog een week gezellig binnen blijven (om minder gezellig en minder leuk te blokken).
Enfin, Winter Wonderland is terug van (even) weggeweest te zijn.