Monday, 21 December 2009

Kousenbroek


Een kousenbroek, een "echte" zoals ik er als kind droeg: lekker dik en in wol, zo één die je kan optrekken tot onder je oksels... De aanhoudende vrieskou heeft me ertoe gedwongen om me na jaren nog eens zo'n authentiek exemplaar aan te schaffen. En het was een moeilijke bevalling.
Ten eerste omdat ik ervoor naar de stad moest en dat is met extreem winterweer (dat het Belgiëland momenteel in de ban houdt) niet zo evident als je zelf niet met de auto kan rijden (en dan nog). Het openbaar vervoer (De Lijn heet dat in Vlaanderen) liet lang op zich wachten dus Liefje en ik waren helemaal verkleumd toen we na een klein driekwartier wachten (eindelijk) op de bus zaten.
Ten tweede omdat de zoektocht naar zo'n authentieke maillot (gangbare term voor kousenbroek uit de Jaren Stillekes)... iets minder vlot verliep dan verwacht. Neen, dan heb ik het niet over de 'gesmolten-sneeuw'-gladde trottoirs waarop het haast onmogelijk is om niet onderuit te gaan, maar wel over het aanbod kousenbroeken. Zogenaamde tights, zoals het zo mooi op de verpakkingen vermeld staat. Er is namelijk een massaal aanbod: alle kleuren van de regenboog, zwarte en witte, met alle mogelijke motieven, om nog maar te zwijgen over de verschillen in samenstelling. In H&M hing er een exemplaar uit "blended wool", er was ook een "blended cotton" voor handen. Maar daar was ik niet naar op zoek, dus ik zette (in gezelschap van mijn Liefje, die het waarschijnlijk al niet meer zag zitten) de zoektocht voort.... Naar de Inno: ook daar werd ik overdonderd door een uitgebreid gamma strumpfhose (zo noemen ze dat in het Duits), maar ik wist het aanbod al snel in te perken toen ik de prijskaartjes bekeek. Ik koos de perfecte paar, maar dan drong een ander probleem zich op: de juiste maat uitzoeken. Bij een kousenbroek is dat een essentiële stap, want zo'n ding mag in geen geval te klein zijn. (Anders zit je die kousenbroek de hele tijd als een imbeciel goed te trekken omdat het kruis tot aan de knieën dreigt af te zakken.) Te groot mag dan ook weer niet. (Anders zitten de hielen niet op de juiste plaats en dat is ook geen zicht.) Na beraad met mijn compagnon kon ik niet kiezen tussen een small of een large (medium, de maat die ik nodig had, hing natuurlijk niet meer in de rekken) en dus, ten einde raad begaf ik me naar de verkoopster van dienst. De Medium was niet meer in stock . Of de Small groot genoeg zou zijn voor mij? Ze kon het zo direct niet zeggen, maar als ik hem niet warm was dan moet het normaal gezien wel passen. Geen overtuigende speech dus en reden te meer om de rayon van de kousen nog een keer helemaal af te schuimen. Uiteindelijk, na een klein uurtje, stond ik dan toch aan te schuiven om te betalen, in mijn handen: een small, van het Duitse Kunert, een zwart dik exemplaar dat bijna tot onder mijn oksels komt.

No comments:

Post a Comment