Saturday, 26 December 2009

Christmas Miracle

De Kerstdagen, het zit het weer op, en it was a "joyeux Noël". Op de dag van kerstavond was het even stressen: er moesten nog massaal veel dingen geregeld en gedaan worden op het laatste moment. Onder andere mijn kleedje afwerken, chocomousse maken, apperitief hapjes voorbereiden, ... Jammer genoeg kon ik niet veel helpen. Knopen netjes bevestigen en knoopschaten maken behoren niet tot mijn vaardigheden. Eieren opkloppen en chocolade smelten en deze twee ingrediënten vervolgens mengen tot een mooie, lekkere, luchtige chocolademousse maken ook geen deel uit van mijn capaciteiten pakket. En apperitiefhapjes maken... daar had ik niet veel zin in. Bijgevolg moest La Madre alles zelf doen. Maar ze is een goede, één die niet snel opgeeft (maar die wel chagrijnig wordt als ze onder druk staat. Vooral onder druk van tijd, tijdsdruk dus) en uiteindelijk geraakte alles (mits de nodige portie gezucht en gevloek) nog ongeveer op tijd af (we waren onderweg op het uur dat het feest begon). Enfin, Miracle één dus voor deze feestdagen: alles geraakte min of meer op tijd klaar.
Kerstdag was met minder stress beladen: ik kon na vier dagen vroeg opstaan (om te studeren) eindelijk uitslapen. Het was wel een 'mobiele dag': eerst in het 'ouderlijk' huis (waar ik nog steeds woon) 's middags Vol au Vent eten. Daarna trokken we richting Antwerpen om bij één van de zussen pakjes uit te wisselen. Vervolgens verplaatsten we ons, allemaal al zwaar beladen met cadeaus, naar een ander familiefeest ergens in Berchem. Toen we daar aankwamen, was het al vijf uur: tijd dus om opnieuw te beginnen eten en voor nog meer cadeautjes. En dan, ettelijke uren en heel wat pistolets en dessertjes later, was het plots nacht en het feest was afgelopen. Tijd dus om huiswaarts te keren... via spiegelgladde wegen (ijssterretjes op de weg glinsterden de sterren van de hemel). En daar, op die spiegels van wegen gebeurde het: een slippertje met de wagen waarbij we goed door elkaar geshaket werden, alsook de vele glazen die in de achterbak lagen en de overschotjes van desserten. Uiteindelijk belandden we (samen met de auto) bijna in de afgrond naast de autostrade. Grote paniek (logisch), maar uiteindelijk viel het allemaal nog mee: de auto was ongedeerd, net als wij (de inzittenden). Zo goed als stapvoets zijn we uiteindelijk nog thuis geraakt, iedereen nog nabibberend van het slippertje. Enfin: Miracle twee dus voor deze Kerst, want het had allemaal nog erger kunnen uitdraaien.

No comments:

Post a Comment